บอายอย่างสุดจะพรรณนาและความเกรงกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จักในความเงียบ
“เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเจียงเชี่ยน เซียนกู…”เซียวซื่อกุมมือแน่นจนบนหลังมือมีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา “เซียนกู!” นางกัดฟันแน่นเมื่อเอ่ยสองคำนี้หลิวเซียนกูโค้งเคารพเซียวซื่อ “ไท่ไท่ ท่านไม่อาจฝืนชะตาฟั้าลิขิตได้ นี่ไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะสามารถตัดสินได้”
คำพูดนี้นางพูดความจริง นางจะต้องตัดสินทำไมในเมื่อนางตั้งใจทำให้เรื่องเป็นเช่นนี้
“เซียนกูไหนๆ ก็หาสิ่งชั่วร้ายเจอแล้ว ก็เชิญทำพิธีขับไล่ต่อเถิด”
“เหล่าฮูหยิน…”
“พอได้แล้ว!” เฝิงเหล่าฮูหยินพูดตัดบทเซียวซื่ออย่างไม่เกรงใจ พร้อมกับเอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็น“เซียนกูเป็นคนที่เจ้าเชิญมา เจ้าจะไม่ยอมรับผลเช่นนั้นหรือ”
เซียวซื่อริมฝีปากสั่นระริก โดยไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาแม้แต่คำเดียว
แม้นางกำลังกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้น แต่ในครั้งนี้นางดันหาเรื่องใส่ตนเองแท้ๆ
หลิวเซียนกูเป็นคนที่นางเชิญมา แต่เมื่อสอบสวนคนที่ทำร้ายท่านเหล่าฮูหยิน ท้ายที่สุดคนผู้นั้นกลับกลายเป็นลูกสาวของนางเสียเอง เมื่อเป็นเช่นนั้นนางก็ไม่ต้องจ่ายเงินให้หลิวเซียนกูแล้วใช่หรือไม่เป็นครั้งแรกที่เซียวซื่อเข้าใจถึงความรู้สึกถึงรสชาติที่ของคนที่น้ำท่วมปาก ใบหน้าที่ไร้อารมณ์มองไปยังหลิวเซียนกูอีกครั้ง “ถ้าเช่นนั้นเชิญเซียนกูรีบทำพิธีเถิด โรคของท่านเฝิงเหล่าฮูหยินจะได้ดีขึ้นได้โดยเร็ว”
หลิวเซียนกูนั้นมีพลังวิเศษก็จริง แต่นางกลับไม่เชื
