ิมฝีปากตอบกลับ“หลานเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
ระหว่างท่านแม่กับหลิวเซียนกูมีอะไรผิดพลาดกันแน่ ความอัปยศนี้นางจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
“พาข้าเข้าห้องเถิด แล้วตรงนี้เรียกก็คนมาเก็บกวาดให้เรียบร้อยเสีย”
หลังจากที่เฝิงเหล่าฮูหยินกลับเข้าห้องไปแล้ว ทุกคนในห้องต่างก็แยกย้าย ก่อนที่จะไปก็อดไม่ได้ที่จะมองเจียงเชี่ยน
หลังจากนี้ เจียงเชี่ยนคงถูกตัดขาดความสัมพันธ์กับเฝิงเหล่าฮูหยินแล้ว
ในขณะที่เจียงจั้นเดินออกไปพร้อมกับเจียงซื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเอ่ยทักที่ดังมาจากด้านหลัง“น้องรอง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
นี่คือคุณชายใหญ่เจียงชัง พี่ชายฝาแฝดของเจียงเชี่ยน
เจียงเชี่ยนก้มหน้าพลางพูดอะไรบางอย่าง ทำให้คนด้านหลังฟังไม่ชัดนัก
“ถามตอนนี้จะมีประโยชน์อะไรเล่า”ครั้นเห็นเจียงซื่อมองมายังเขา เจียงจั้นเบะปากพร้อมกับเอ่ยขึ้น “หากนางแม่มดนั่นกล้าพูดว่าเป็นเจ้าล่ะก็ ข้าจะสั่งสอนให้นางจำอะไรไม่ได้เลยดูสิว่ายังจะกล้าปลอมตัวเป็นเทพไล่ภูตผีหลอกผู้คนอยู่หรือไม่!”
เจียงซื่อยิ้มกริ่มปนหัวเราะออกมา “ข้ารู้ว่าพี่รองยอดเยี่ยมที่สุด”
เจียงจั้นคิดไม่ถึงว่าเจียงซื่อจะชมตนเองตรงๆเช่นนี้ ใบหูแดงฉาดแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที“น้องสี่ก็ไม่เชื่อคำพูดเหลวไหลของแม่มดนั่นเหมือนกันใช่หรือไม่
สาวน้อยทำหน้าไร้เดียวสาพลางเอ่ยตอบ “ข้าเชื่อนะ”
“อะไรนะ” เจียงจั้นที่ได้ยินดังนั้น แทบจะล้มทั้งยืนไปเสียตรงนั้น
