เมื่อพบว่าบุคคลถัดมาที่นางได้พามาด้วยคือหลิวเซียนกูเจียงซื่อคิดแล้วอยากจะหัวเราะออกมา
ยังจะมีอะไรที่สนุกไปกว่าการแสดงชุดนี้อีกหรือเชื่อเถอะครั้นตอนที่การแสดงจบลงรับรองว่ามันต้องทำให้อาสะใภ้รองกับพี่รองจดจำโดยไม่มีวันลืม
“น้องสี่มาเยี่ยมท่านย่าหรือ” ทั้งสองเดินเข้ามาใกล้กัน เป็นเจียงเชี่ยนที่เริ่มเอ่ยปากทัก
เซียวซื่อที่แปลกใจได้แต่สังเกตมองเจียงเชี่ยน
เซียวซื่อรู้ดีว่าเชี่ยนเอ๋อร์ไม่ถูกชะตากับผู้ที่นางเอ่ยทักเมื่อครู่ แม้แต่นางเองก็ได้รับความทุกข์ทรมานมากมายจากนังเด็กนี่ แล้วเหตุใดยามนี้เชี่ยนเอ๋อร์ถึงยังทำดีกับนังเด็กนี่อยู่
เจียงเชี่ยนแกล้งทำเป็นไม่เห็นสายตาที่แปลกใจของเซียวซื่อ มุมปากของนางยังคงยิ้มอย่างอบอุ่น
เจียงซื่อย่อเข่าลงเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพการกระทำนั้นเบี่ยงเบนความสนใจของคนที่มองเจียงซื่ออยู่ก่อนหน้า “พี่รองช่วงนี้กลับมาบ่อยนะท่านย่าไม่ได้บอกให้เจ้าไปคอยรับใช้ดูแลพ่อและแม่สามีหรอกหรือ”
เจียงเชี่ยนฟังแล้วกัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว ที่มือกำชายเสื้อแน่นคำพูดปราชดนั่นเหตุใดนางจะดูไม่ออก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเจียงซื่อไปเจออะไรมา ครั้นเห็นหน้าก็มักกระทบกระทั่งกันเสมอ ความสัมพันธ์ที่ตัดกันไม่ขาด และการที่นางได้อยู่ในฐานะฮูหยินซื่อจื่อจวนฉังซิงโหวทำให้นางยังคงต้องปันหน้ายิ้มต้อนรับเช่นนี้
“ที่ท่านย่าพูดมาก็เพื่อตัวข้าเอง พวกเราในฐานะหลานสาวก็มีหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติตาม ทั้
