ื่อเขียนจดหมายเสร็จอย่างรวดเร็ว ใส่ซองเรียบร้อยก็ส่งให้กับอาเฉี่ยว “นำสิ่งนี้ส่งไปที่จวนฉังซิงโหว”
“คุณหนูจะไปเป็นแขกของจวนฉังซิงโหวหรือเจ้าคะ” อาเฉี่ยวถาม
เจียงซื่อส่ายหน้าแย้มยิ้ม “ท่านย่าไม่สบายแล้วหลานสาวอย่างข้าจะออกไปเที่ยวเล่นได้อย่างไร”
นางเขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อปฏิเสธเจียงเชี่ยน
จวนฉังซิงโหวคือหนามแหลมที่ฝังอยู่ในใจนางบนหนามนั้นอาบด้วยยาพิษ ถ้าไม่ถอนเอาหนามพิษนี้ออก ไม่ช้าก็เร็วดวงใจนางก็จะเป็นแผลเปือยเน่า
จวนฉังซิงโหวนางย่อมต้องไปสำรวจดู แต่ยังมิใช่ตอนนี้
ก็อย่างที่นางบอกไปในจดหมายว่าท่านย่าไม่สบาย
เจียงซื่อแน่ใจได้ คราก่อนเจียงเชี่ยนได้รับการปฏิบัติอย่างเย็นชาที่เรือนฉือซิน หลังจากที่ได้รับจดหมายแล้วเพื่อรักษาความโปรดปรานเอาไว้เช้าวันรุ่งขึ้นนางต้องกลับมาเยี่ยมท่านย่าอย่างแน่นอน
ทว่าความจริงแล้ว ยามนี้ดวงตาของท่านย่าเริ่มเจ็บปวดพร่ามัวขึ้นมาแล้ว พอถึงวันรุ่งขึ้นตาข้างซ้ายก็มองไม่เห็นอะไรแล้ว
ก่อนหน้านี้นางพูดถึงความฝันนั้น นำเรื่องราวในความฝันเกี่ยวโยงไปยังเจียงเชี่ยน ถึงแม้ท่านย่าปากจะตำหนินาง แต่หนามต้นนั้นได้ปลูกลงไปแล้ว
พอพรุ่งนี้เจียงเชี่ยนมาเยี่ยมท่านย่า ดวงตาท่านย่าก็จะมืดบอด นางไม่เชื่อว่าท่านย่าจะไม่คิดโยงไปยังเจียงเชี่ยน
ท่านย่าของนางมิใช่คนที่จะเห็นความรักที่มีต่อหลานสาวมาเป็นอันดับแรก
ใจเจียงซื่อไร้ซึ่งความละอายต่อการคิดบัญชีกับเจียงเชี่ยนแม้แต่น้อย ไม่พูดถึ
