น้ำหนักตัวกำลังดี ให้นางลองนั่งแล้วกัน
“อาหมานเจ้ามานี่” เจียงจั้นยิ้งใช้มือตบๆ ไปที่ชิงช้า
“ถ้าอย่างนั้นบ่าวนั่งแทนคุณหนูก่อนนะเจ้าคะ”อาหมานจึงวิ่งเข้าไปนั่ง และแกว่งชิงช้าตัวโยน
“อาหมาน เจ้าระวังหน่อยสิ” อาเฉี่ยวเห็นอาหมานแกว่งสูงเกินไป สูงจนจะถึงศีรษะอยู่แล้วกลัวว่าจะตกลงมาได้
อาหมานแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พอแกว่งสูงขึ้นแล้วก็ตีลังกากลับมายืนด้วยท่าทางที่ไม่มีอะไรผิดปกติ
อาเฉี่ยวปิดตาไม่กล้ามอง
เจียงซื่อที่ถูกบรรกากาศครึกครื้นผิดปกติรบกวนจึงเดินออกมาดูข้างนอกลานกว้าง
“คุณหนูเจ้าคะ เล่นชิงช้าสนุกมากเลยเจ้าค่ะ”อาหมานกระโดนลงมาจากชิงช้า แก้มยังแดงเพราะเล่นสนุก
แต่เจียงจั้นกลับหน้าขาวซีด ยื่นมือออกไปแกะเชือกออก “พอดีนึกขึ้นมาได้ว่าชิงช้านี้ข้ายืมคนอื่นมา ข้าต้องรีบกลับไปคืนก่อนแล้ว”
เจียงซื่อรีบยกชายกระโปรงวิ่งไปหา “พี่รองแกล้งข้า ไม่เคยได้ยินว่ามีที่ไหนให้คนยืมชิงช้า”
“น้องสี่ร่างกายไม่แข็งแรง เล่นชิงช้าถูกลมเย็นแล้วปั่วยขึ้นมาจะทำอย่างไร ให้ข้าเอาออกดีกว่า”
มารดามันเถอะ เจ้าบ่าวรับใช้ของน้องสี่นี่ซุกซนเสียจริง แกว่งชิงช้าจะขึ้นไปบนท้องฟั้าอยู่แล้วหากสอนน้องเขาทำตามไม่แย่หรอกหรือพอคิดว่าถ้าเจียงซื่อจะแกว่งชิงช้าเช่นนี้บ้างแล้วตกลงมา เจียงจั้นจึงรีบแก้ปมชิงช้าเสียดีกว่า
เจียงซื่อดึงเชือกปมของชิงช้าเอาไว้พลางยิ้ม “พี่รอง แต่ข้าชอบชิงช้านี่”
เจียงจั้นนิ่งไปครู่หนึ่งมองสบตายิ้มแย้มของหญิง
