ดนี้ทำให้เจียงเชี่ยวโกรธจนหน้าดำหน้าแดงหลังจากนั้นมาเมื่อได้พบหน้าเจียงซื่อต่างก็ไม่มองหน้ากันอีกเลย
เจียงซื่อเองก็จดจำได้ดี นางเป็นหม้ายแต่งกับจวนอันกั๋วกงไม่ถึงปี เรื่องซุบซิบนินทาจากภายนอกมีให้ได้ยินมากมาย และนางเองก็เตรียมตัวเตรียมใจรอฟังคำถากถางจากเจียงเชี่ยวอยู่ก่อนแล้ว
เจียงเชี่ยวผู้ที่ไม่เคยไว้หน้าใครกลับเข้ามากอดนาง
พอคิดถึงตรงนี้เจียงซื่อก็ยิ้มกลับให้นาง
เจียงเชี่ยวตะลึงไปชั่วครู่
เจียงซื่อที่ปกติสายแทบจะไม่มีใครในสายตา วันนี้กลับยิ้มให้นาง ยิ้มที่ไม่ใช้ยิ้มเย็นชา ยิ้มที่ไม่ใช้รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นยิ้มที่คนปกติยิ้มให้แก่กันต้องมีอะไรผิดปกติแน่
เจียงเชี่ยวนิ่งอึ้งพยายามเก็บสายตารักษาท่าทีและหลบไปยืนอยู่หลังซานไท่ไท่
กลุ่มคนเดินอาดๆ ออกมาจากเรือนฉือซิน ทันใดนั้นก็มีเงาสายหนึ่งพุ่งเข้ามา
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก จึงทำให้ทุกคนหยุดนิ่งอยู่กับที่
เงาสายนั้นมุ่งตรงไปทางเจียงซื่อ จนทำให้อาหมานที่อยู่หลังเจียงซื่อซวนเซตัวแทบกระเด็น
เงาสายนั้นคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจียงซื่อ ทั้งโขกหน้าผากลงพื้นพลางพูดขึ้นมา “คุณหนูสี่เจ้าคะบ่าวขอร้องเถิดเจ้าค่ะ อภัยให้บ่าวด้วย เหลือทางใช้ชีวิตให้ครอบครัวของบ่าวด้วยนะเจ้าคะ บ่าวโขกศีรษะขอร้องล่ะเจ้าค่ะ”
เงาสายนั้นที่พุ่งเข้ามาก็คือปั้าหลิวนั่นเอง
ในเวลานี้สามบ้านล้วนอยู่ที่นี่ทั้งหมด สายตาทุกคู่จ้องไปทางเจียงซื่อ
ในโลกนี้กำแพงมีหูประตูมีช่อง เรื่องร
