ใดถึงรอเป็นพรุ่งนี้เช้าไม่ได้เชียวหรือ”
เจียงซื่อยิ้ม“หลานรอถึงพรุ่งนี้ไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”“อ้อ” เฝิงเหล่าฮูหยินหรี่ตาลง ท่าทางจริงจังขึ้น
“หลานจำได้ว่าหลังจากที่ท่านแม่สิ้นไป ได้ทิ้งสินเดิมของนางเอาไว้ พี่ใหญ่เองได้ครึ่งหนึ่งใช่หรือไม่เจ้าคะ”
สายตาคมของเฝิงเหล่าฮูหยินจับจ้องเจียงซื่อ
ลูกสาวลูกชายของบ้านใหญ่ทั้งสามคน หากตามความหมายที่นางพูดขึ้นมาแล้ว ซูซื่อได้ให้สินเดิมของนางเอาไว้กับบุตรชายครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งให้ลูกสาวทั้งสองแบ่งกันอีกคนละครึ่งแต่ลูกชายคนโตกลับปฎิเสธไม่รับไสเ ด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นลูกผู้ชายจะเอาสินเดิมของมารดาไม่ได้ไม่สมศักดิ์ศรี จึงให้นำสินเดิมไปแบ่งครึ่งกับลูกสาวทั้งสองคนแทน
ด้วยเหตุนี้นางจึงโกรธเคืองอยู่หลายวัน
มาวันนี้ซื่อเอ๋อร์เอ่ยขึ้นมา หมายความว่าอย่างไรกัน
“หลานอายุก็ไม่น้อยแล้ว อยากจะได้สินเดิมของท่านแม่มาดูแลเองเจ้าค่ะ” เจียงซื่อกล่าวอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่สนใจสายตาคมกริบของเฝิงเหล่าฮูหยิน—————————-[1] เจี้ยมั่ว วาซาบิ
