ี่บ้านจะเป็นห่วง ขออภัยที่ข้าเสียมารยาทต้องขอตัวก่อน”
“พี่เจียงซื่อค่อยๆ เดินเจ้าค่ะ” จี้ฟางหวามองเจียงซื่อจนสุดสายตา แต่ยังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน
วันนี้นางตั้งใจออกมาเดินเล่น
ที่จวนกั๋วกงผู้หลักผู้ใหญ่เมตตาใจดี พี่น้องรักใคร่นับแต่เกิดเรื่องพี่สามครั้งนั้นก็ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
นางอยู่บ้านรองได้ยินท่านลุงท่านปั้าถกเถียงกันแม้แต่บรรยกาศในบ้านก็ดูหดหู่หายใจไม่ทั่วท้อง
ดังนั้นนางจึงชวนบรรดาบ่าวรับใช้ออกมาเดินเล่นนึกไม่ถึงว่าจะได้เจอคุณหนูสี่ตระกูลเจียงเข้าให้
พอเจอหน้าเจียงซื่อ จี้ฟางหวาไม่เพียงไม่ได้เดินเล่น กลับไม่สบายใจยิ่งขึ้นกว่าเดิมยิ่งเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งรู้สึกว่าพี่สามช่างเลอะเลือนเหลือเกิน
“คุณหนู พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ” แม่นมกล่าวเตือน
“อืม” จี้ฟางหวาพยักหน้า บรรดาบ่าวรับใช้จึงพานางลับไปยังรถม้าที่จอดรอยู่ไม่ไกล
ริมคลองหลิวตีไม่นานนักก็กลับมาสงบลงอีกครั้งสายน้ำเรียบนิ่งมีเพียงเงาของต้นหลิวที่โยกไหวไปมาตามกระแสลม
เมื่อจี้ฟางหวากลับไปถึงจวนก็ใช้เวลานานโขกว่าจะทำให้จิตใจสงบลงได้
นางคิดไปคิดมาจึงขยับฝีเท้าเดินไปหาจี้ฉงอี้
จี้ฉงอี้ตกน้ำจึงทำให้ถูกความเย็นแทรก จนบัดนี้ร่างกายยังไม่ค่อยหายดีนัก พอเข้าไปในห้องก็ได้กลิ่นยาสมุนไพรฉุนกึกเตะจมูกเข้ามา
“น้องสาวมาแล้ว” พอเห็นหน้าจี้ฟางหวา จี้ฉงอี้ก็แสดงใบหน้ายิ้มแย้มออกมา
จวนกั๋วกงมีสองครอบครัวและมีจี้ฟางหวาเป็นเด็
