ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “นิวๆ นี่แม่อย่างไรเล่า เจ้ามองหน้าแม่สิ”
หญิงสาวหันกลับมาขมวดคิ้วขึ้นเบาๆ “ท่านปั้าปล่อยมือข้าเถิด ท่านจำคนผิดแล้ว”
เมื่อเห็นหน้าหญิงสาวชัดแล้ว หญิงหม้ายจึงคลายมือออกช้าๆ
เจียงซื่อเห็นแววตาของหญิงหม้ายจากที่ยินดีพลันเปลี่ยนเป็นแววตาหม่นหมอง
“ปั้าซิ่ว กลับไปเสียเถอะ นิวๆ อาจรอท่านอยู่ที่บ้านแล้วก็ได้” คนข้างๆ เห็นว่าหญิงหม้ายเดินชนคนสูงศักดิ์เข้าให้เสียแล้ว จึงเอ่ยปากเตือนด้วยความหวังดี
“นิวๆ ข้าจะกลับไปหานิวๆ!” หญิงหม้ายวิ่งออกไปอย่างคนไร้สติ
หญิงสาวเม้มปาก เงยหน้าขึ้นพลางได้สบตากับเจียงซื่อพอดี
“เจ้าคือ… คุณหนูสี่ตระกูลเจียงใช่หรือไม่”เจียงซื่อเลิกคิ้วขึ้น
ช่างบังเอิญเสียจริง เพียงมาเก็บ ‘สมุนไพร’ ยังบังเอิญเจอคุณหนูจวนอันกั๋วกงอีกด้วย!
