ม
“แจ้งแล้ว จะไม่แจ้งได้อย่างไรเล่า แต่มีคดีเด็กหายมากมายทุกปี ทางการจะดูแลทั้งหมดไหวได้อย่างไรล่ะ” อาจี๋ถอนหายใจ พลางใช้โอกาสนี้ต่อกรกับเจียงซื่อ “คุณหนูสี่ ข้างนอกนี้อันตรายมาก บ่าวว่าเรากลับจวนกันเถอะขอรับ”
หญิงหม้ายร้องไห้ดังกว่าเดิม “ลูกข้าเพิ่งอายุสิบสี่เอง เวลาลูกคนอื่นออกไปเที่ยวเล่น นางก็ไม่เคยตามออกไป มีแต่อยู่ช่วยข้าทำเต้าหู้ วันเวลาสนุกสนานกับคนอื่นเขาก็ไม่มีสักวัน นิวๆ เจ้าอยู่ที่ใด กลับมาหาแม่สักทีเถอะ”
“คุณหนูสี่เจ้าคะ พวกเรากลับกันเถอะ” อาหมานได้ยินเสียงร่ำไห้พลอยรู้สึกหนักหน่วงตาม
หญิงหม้ายถูกพาออกมาจากฝูงชน เรียกว่าถูกพยุงออกมาคงเหมาะสมกว่า
ร่างกายของนางอ่อนระทวยโรยแรงไปตามทางที่คนพยุงลากไป จนขาทั้งสองข้างมีรอยแผลยาวแม้สภาพแย่ถึงปานนั้น แต่ใบหน้าที่สิ้นหวังยังคงปรากฏเค้าความงามเมื่อวัยยังสาว
ทันใดนั้น หญิงหม้ายเบิกตาโพล่งพลันฉายแววตาแวววับ นางสลัดมือคนพยุงออกและวิ่งไปหาเจียงซื่ออาหมานตั้งตัวไว รีบบังเจียงซื่อไว้
หญิงหม้ายวิ่งผ่านนายบ่าวราวกับคนสติฟันเฟืองเจียงซื่อได้กลิ่นเปรี้ยวอมฝาดลอยแตะจมูก
“นิวๆ นิวๆ” หญิงหม้ายวิ่งพรวดเข้ามาคว้าแขนเสื้อของหญิงสาวชุดสีน้ำเงิน
เสียงกรีดร้องของสาวรับใช้กับหญิงแก่ดังสนั่น“ปล่อยคุณหนูของพวกเราเดี๋ยวนี้นะนังคนบ้า!”
“พวกเจ้าถอยไป เอานิวๆ ของข้าคืนมา!” หญิงหม้ายสติฟันเฟืองไม่สนใจสาวรับใช้ลงมือทุบตีเพียงใช้สองมือจับแขนเสื้อของหญิงสาว
