คุณหนู” อาหมานหันมองเจียงซื่อ
“ไปดูหน่อย”
อาจี๋ห้ามทันที “คุณหนูสี่ ริมคลองมีคนเยอะพื้นลื่น เราอย่าเข้าไปเลยดีกว่า กระโดดน้ำฆ่าตัวตายไม่มีอะไรน่าดูเลยนะขอรับ”
ให้ตายสิ ถ้าเปลี่ยนคุณหนูเป็นคุณชายล่ะก็ เขาคงวิ่งไวกว่าคุณชายอีก!
เจียงซื่อหัวเราะ “ข้าหมายถึง ให้เจ้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างไรเล่า”
เรื่องพละกำลัง นางพอเข้าใจอยู่หรอกว่าสู้บุรุษไม่ได้
ผู้คนเบียดเสียดกันขนาดนั้น จะให้นางเบียดเข้าไปถอดชุดออกแล้วช่วยชีวิตคนหรืออย่างไร
เมื่อมีเรื่องน่าสอดรู้สอดเห็น แล้วยังไม่ต้องเป็นกังวลความปลอดภัยของเจียงซื่อ อาจี๋ก็ยินดีปรีดาราวกับเป็ดตีปีกบินออกไป
ริมคลองอัดแน่นไปด้วยผู้คน อาจี๋แทรกตัวเข้าไปตามแนวกำแพงอย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่นานเขาก็ปลีกตัวจากท่ามกลางฝูงชนที่กำลงก่นด่าพร้อมกลับมารายงานกับเจียงซื่อ“คุณหนูสี่ขอรับ คนกระโดดน้ำเป็นสตรีนางหนึ่งเพิ่งถูกช่วยขึ้นมาสักครู่นี้เองขอรับ ตอนนี้กำลังนั่งร้องไห้อยู่ริมคลอง”
เสียงร้องไห้ของสตรีดังลั่นจนกระทบเข้ากับโสตประสาทของเจียงซื่อ “นิวๆ ของข้าอยู่ไหน ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว…”
“ได้ยินคนข้างๆ เล่าว่าคนที่กระโดดน้ำตายคือปั้าขายเต้าหู้ ชาวบ้านต่างเรียกนางว่าเต้าหู้ไซซี เป็นหญิงหม้ายมาหลายปี เลี้ยงลูกสาวจนเติบใหญ่ใครจะไปรู้ว่าสองวันก่อนลูกสาวของนางหายไปช่างน่าสงสารจริงๆ…” อาจี๋เล่าสิ่งที่ได้ยินมาให้เจียงซื่อฟัง
“มิได้แจ้งทางการหรอกหรือ” อาหมานพลั้งถา
