ยาวออกไปสุดลูกหูลุกตา
อาจี๋รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง “ก็ข้ากลัวว่าเจ้าพวกนั้นจะวิ่งชนคุณหนูนี่”
“คุณหนูมีข้าคอยดูแลอยู่นี่อย่างไรล่ะ”
“ขอรับๆๆ พี่อาหมานยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว”
ในขณะที่หนุ่มรับและสาวรับใช้กำลังปะทะฝีปากเจียงซื่อก็เดินนำหน้าออกไป
“คุณหนู รอบ่าวด้วยสิเจ้าคะ…” อาหมานรีบวิ่งตามไป
เจียงซื่อหยุดอยู่ใต้ต้นหลิวเขียวขจีต้นหนึ่ง นิ้วมือเรียวยาวดึงกิ่งอ่อนหลิวโน้มลงหมุนเล่นพลางเอ่ยถามอาหมาน “เจ้าสานตะกร้าเป็นหรือไม่”
อาหมานหัวเราะคิกคัก “บ่าวเก็บเป็นแต่ดอกไม้เจ้าค่ะ”“บ่าวทำเป็นขอรับ บ่าวสานตะกร้าเป็น” อาจี๋รีบตอบ
อาหมานยิ้มเย้ย แล้วอย่างไร ต่อให้มีดอกไม้เบ่งบานบนตัวเจ้า แต่เจ้าก็เป็นสาวรับใช้ประจำตัวคุณหนูไม่ได้!
“ถ้าเช่นนั้น อาจี๋ใช้ใบหลิวสานตะกร้าหนึ่งอัน อาหมานไปเก็บดอกไม้สดแล้วกัน เอากลับไปประดับในจวนสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
อาหมานและอาจี๋ได้รับมอบหมายงานก็รีบกุลีกุจอทำอย่างว่องไว
เมื่อเจียงซื่อเห็นทั้งสองคนกำลังวุ่นวายอยู่กับงานตรงหน้า นางจึงค่อยๆ อ้อมไปด้านหลังต้นหลิวนั่งลงสูดดมกลิ่นเข้าเต็มปอด เมื่อหาสมุนไฟรไปั๋เจี่ยวเจอก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าในมือห่อเก็บไว้อย่างพิถีพิถัน
เช่นนี้แล้ว ในระหว่างรอเวลาสานตะกร้าและเก็บดอกไม้สดใส่จนเต็ม นางก็สามารถเก็บไปั๋เจี่ยวได้เพียงพอเช่นกัน
“กลับจวนกันเถอะ”
ทันใดนั้นเอง มีคนบนฝังริมคลองพุ่งไปยังที่เดียวกันและตะโกนขึ้น “แย่แล้ว มีคนกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย”“
