“หลานฝันเห็น…” แววตาเจียงซื่อพลันเผยให้เห็นความหวาดกลัววูบหนึ่ง
เฝิงเหล่าฮูหยินอดกลั้นหายใจไม่ได้
ตะเกียงกำยานสามขาใกล้หน้าต่างส่งควันม้วนลอยโชยกลิ่นหอม เป็นกำยานที่เฝิงเหล่าฮูหยินใช้อยู่เป็นประจำ
เฝิงเหล่าฮูหยินพิถีพิถันในเรื่องเหล่านี้ ในหนึ่งปีสี่ฤดู จะใช้กลิ่นไหนเวลาใดต่างมีกำหนด
แต่ไม่ว่าอย่างไร เจียงซื่อก็ไม่ชอบกลิ่นกำยานนี้เอาเสียเลย
มันฉุนมากเกินไป จนนางรู้สึกแสบที่จมูก
“ฝันเห็นไก่ฟั้าสีทองคู่หนึ่งจะบินเข้ามาตะครุบดวงตาของหลานเจ้าค่ะ หลานลนลานหนีสุดท้ายไก่ฟั้าสีทองคู่นั้นกลับบินมุ่งไปทางท่านย่า…”
“หลังจากนั้นเล่า” แก้วตาเฝิงเหล่าฮูหยินหดลง
“จากนั้น…” เจียงซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเฝิงเหล่าฮูหยิน “หลานเห็นว่าท่านหนีไปไม่ทัน ถูกไก่ฟั้าสีทองตัวหนึ่งข่วนเข้าที่ดวงตาของท่านย่าจนได้รับบาดเจ็บ”
มือของเฝิงเหล่าฮูหยินที่จับถ้วยชาเอาไว้พลันกำแน่นขึ้น
อายุวัยนางนี้มักเชื่อในเรื่องประหลาดเพ้อฝัน เมื่อคืน นางฝันร้ายเช่นนี้จนตกใจตื่น จิตใจปันปั่วนยิ่งนัก คาดไม่ถึงว่าซื่อเอ๋อร์จะฝันในเรื่องเดียวกัน
“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าไก่ฟั้าสีทองตัวนั้นข่วนไปที่ดวงตาข้างไหนของข้า”
“ข้างซ้ายเจ้าค่ะ” เจียงซื่อเอ่ยตอบอย่างไม่ลังเลจิตใจเฝิงเหล่าฮูหยินสั่นสะท้าน
หากเป็นเมื่อครู่นี้ นางคงมีความเคลือบแคลงใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ จะไม่เชื่อก็คงไม่ได้แล้ว เพราะในฝันของนาง ไก่ฟั้าสีทองตัวนั้นข่วนเข้าที
