่ดวงตาข้างซ้ายจริงๆ!
ความฝันนี้ต้องเป็นลางร้ายแน่นอน อย่างน้อยต้องเป็นจริงในแปดถึงสิบส่วน มิเช่นนั้น คงเป็นไปไม่ได้ที่ทั้งสองคนจะฝันถึงสิ่งเดียวกัน
“แล้วหลังจากนั้นเล่า” เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยถามอย่างตั้งใจ
“เพียงเห็นไก่ฟั้าสีทองทำร้ายท่านย่า หลานเองก็กลัวลนลานจนตื่นเจ้าค่ะ ไม่มีอะไรหลังจากนั้นแล้วเจ้าค่ะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินนิ่งงัน ผ่านไปอีกพักใหญ่ จึงพึมพำกับตัวเอง “ฝันร้ายนี้เป็นลางสื่อถึงอะไรกันนะ”
นางเอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อตัว แต่แล้วเจียงซื่อกลับเอ่ยตอบ “ลางสังหรณ์บอกชัดเจนเจ้าค่ะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินถึงกับนิ่งค้าง จ้องขเม็งไปยังหลานสาวราวกับจ้องมองคนแปลกหน้า
เจียงซื่อแย้มยิ้มมุมปาก “วันนี้เพียงพบหน้าพี่รองข้าก็คิดขึ้นมาได้ทันที พี่รองเป็นเอ้อร์กูไหน่ไนแห่งจวนปัว ทั้งยังเกิดปีระกา ไก่ฟั้าสีทองคู่มิใช่นางหรือเจ้าคะ”
“เหลวไหล!” เฝิงเหล่าฮูหยินสีหน้าคล้ำลง
เจียงซื่อคลายมือออก “ในตอนแรก หลานเองก็คิดไม่ถึงเจ้าค่ะ แต่เมื่อคืน เพิ่งฝันถึงเรื่องแปลกประหลาด แล้ววันนี้พี่รองก็มาถึง”
“พอได้แล้ว” เฝิงเหล่าฮูหยินกระแทกถ้วยชาลงกับโต๊ะ ไม่อยากฟังคำเจียงซื่ออีกต่อไป “เจ้ากลับไปได้แล้ว”“หลานสาวขอคำนับลา” เจียงซื่อย่อตัวคำนับขอลา ไม่คิดจะรั้งเอ่ยคำใดอีก จึงก้าวเดินจากไปในทันใด
“ช้าก่อน” เฝิงเหล่าฮูหยินส่งเสียงรั้งไว้
“ท่านย่ายังมีเรื่องใดจะรับสั่งหรือเจ้าคะ”
“ข้าไม่อยากได้ยินเรื่อง
