เหลวไหลนี้จากปากผู้อื่น!”
เจียงซื่อยิ้ม “ท่านย่าโปรดวางใจ หลานทราบแล้วเจ้าค่ะ”
ในชาติก่อน คนที่กล่าว “เรื่องเหลวไหล” ก็คือท่านย่าเสียเอง
และก็เป็นช่วงเวลานี้ล่ะ ที่เฝิงเหล่าฮูหยินพลันเริ่มรู้สึกปวดที่ตาข้างซ้าย ผ่านไปสองวันก็มองไม่เห็นเสียแล้ว
เฝิงเหล่าฮูหยินรับความเจ็บปวดที่สูญเสียการมองเห็นไม่ได้ เมื่อเชิญหมอมารักษาแล้วหลายคนก็ยังไร้ผล ท้ายสุดจึงเชิญแม่หมอมาคนหนึ่ง
แม่หมอประกอบพิธีไปครั้งหนึ่ง ท้ายที่สุดทุกอย่างกลับมุ่งไปที่เจียงจั้น
เจียงจั้นนับเป็นหลานลำดับที่สองของตระกูลชอบเดินเล่นชมนก และบังเอิญเวลานั้นได้ซื้อนกแก้วมาหนึ่งคู่ สัญญาณต่างๆ ที่เกิดขึ้นต่างตรงกันกับฝันร้ายของเฝิงเหล่าฮูหยินทุกประการ
เฝิงเหล่าฮูหยินจึงปักใจเชื่อเรื่องนี้โดยไม่สงสัยพลางออกคำสั่งต่อหน้าเจียงจั้นให้หักคอนกแก้วคู่นั้นให้ตาย
พูดไปก็แปลก หลังจากนกแก้วคู่นั้นถูกกำจัดเพียงไม่นาน ดวงตาข้างซ้ายของเฝิงเหล่าฮูหยินก็ดีขึ้นตาม หลังจากนั้น ก็รู้สึกไม่ชอบเจียงจั้นมากขึ้นเรื่อยๆ
เจียงซื่อยังจำวันที่เจียงจั้นจากไป แล้วนางรีบรุดกลับมาเพื่อร่วมงานฝังศพได้ ท่านพ่อที่หากไม่ตีก็ดุว่าพี่รอง ในวันปกติ ในวันนั้นท่านพ่อผมขาวไปแล้วมากกว่าครึ่งศีรษะ ทว่าท่านย่ากลับนิ่งสงบได้ดั่งปกติ
ในตอนนั้นนางเห็นว่าท่านย่าช่างเข้มแข็งสมกับเป็นผู้ปกครองแห่งตระกูลอันสูงศักดิ์ ภายหลังถึงได้เข้าใจว่านั่นหาใช่ความสงบไม่ แต่มันคือความเย็นชา
เดิม
