ทีก็ไร้ความรู้สึกอยู่แล้ว แล้วจะเสียใจได้อย่างไร
เมื่อเจียงซื่อออกไปแล้ว เฝิงเหล่าฮูหยินก็ไม่ได้สงบนิ่งอีกต่อไป
คำพูดซื่อเอ๋อร์ก็ไม่นับว่าเหลวไหลเสียทีเดียว
“เฝิงมาหม่า เจ้าเห็นเป็นอย่างไร”
เซียวซื่อนับเป็นเอ้อร์ไท่ไท่[1]ผู้ดูแลกิจการงานต่างๆ ในจวน ปกติเซียวซื่อมักจะเอาใจคนของเฝิงฮูหยินอยู่เสมอ อย่างไรเสีย เฝิงมาหม่าต้องช่วยพูดแทนให้เอ้อร์ไท่ไท่บ้างล่ะ
“เรื่องนี้ก็พูดยากอยู่สักหน่อย…”
“มีเรื่องอะไรเจ้าก็พูดออกมาตรงๆ เถอะ เจ้ารับใช้ข้ามากี่ปี ยังไม่รู้จักข้าอีกหรือ”
เฝิงมาหม่าลนลานเอ่ยตอบรับ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “วันนี้บ่าวทนดูคุณหนูสี่พูดคุยกับเอ้อร์กูไหน่ไนอย่างไม่ใคร่คุ้นเคยนัก หรือเป็นเพราะระหว่างสองพี่น้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่เจ้าค่ะ”
“แล้วความฝันของซื่อเอ๋อร์ล่ะ จะอธิบายว่าอย่างไร”
“คุณหนูสี่และเหล่าฮูหยินต่างฝันคล้ายกันเช่นนั้น ความฝันนี้อาจจะสื่อถึงอะไรบางอย่างแต่แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร บ่าวเองก็คิดไม่ออกเจ้าค่ะ”
“ขอให้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้นเถอะ” เฝิงเหล่าฮูหยินพึมพำ
ขณะที่เฝิงเหล่าฮูหยินพูดคุยกับเฝิงมาหม่านั้นเรือนหยาซินส่งสาวรับใช้ชุดเขียวมาแอบถามไม่กี่คำ แล้วรีบกลับไปรายงานเอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อ
“ไท่ไท่ พี่สี่เล่าว่าวันนี้คุณหนูสี่พูดจาถากถางเอ้อร์กูไหน่ไนหลายครั้ง เหล่าฮูหยินรำคาญใจนักจึงไม่รั้งให้เอ้อร์กูไหน่ไนอยู่พูดคุยต่อ เอ้อร์กูไหน่ไนคงไม่สบายใจนั
