ก เลยตรงกลับไปยังบ้านสามีทันที…”เซียวซื่อพลันหน้าคล้ำลง
เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร นางดูแลตระกูลมากว่าหลายปี ไม่เคยขาดตกบกพร่องในหน้าที่ที่มีต่อเรือนใหญ่ แล้วเชี่ยนเอ๋อร์ก็ดูแลเจียงซื่อตามหน้าที่พี่สาวด้วยดีมาตลอด เหตุใดเจียงซื่อถึงไม่รู้ผิดชอบชั่วดีเช่นนี้ กล้าดีอย่างไรมาทำให้บุตรีนางต้องไม่สบายใจ
เซียวซื่อยิ่งคิดยิ่งโมโห หน้าคล้ำขึ้นพลางสั่งการ“ไปเรียกปั้าหลิวในครัวมา”
เจียงซื่อไม่รู้ว่าที่เจียงเชี่ยนรีบออกจากเรือนฉือซินไปนั้น ทำให้เซียวซื่อกังวลใจถึงเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ถึงแม้จะรู้ นางก็ไม่ใส่ใจอยู่ดีหลังออกจากเรือนฉือซิน นางใช้ให้อาเฉี่ยวไปรายงานเจียงอันเฉิง ส่วนนางออกไปข้างนอกพร้อมกับอาหมาน
ชั้นสองของโรงน้ำชามองเห็นความคึกคักของเมืองพอดี เจียงซื่อละเมียดน้ำชาในมือ
อาหมานดื่มชาในถ้วย ลิ้มรสชาแล้วเอ่ยขึ้น “รสไม่ดีเท่ารสน้ำชาที่เรือนเราเลยเจ้าค่ะ”
“จิบชาไม่เพียงเพื่อรสชาติ” เจียงซื่อไม่แปรสายตาไปจากภาพเบื้องหน้า เอ่ยตอบไปลอยๆ
“มิใช่เช่นนั้น แล้วเพื่ออะไรหรือเจ้าค่ะ” อาหมานเอ่ยอย่างแปลกใจ
เจียงซื่อเห็นเจียงจั้นเดินมาไกลๆ
เจียงจั้นยังอายุไม่ถึงสิบเจ็ดดี เมื่อเดินท่ามกลางผู้คนจึงดูไม่สูงเด่น แต่กลับดึงดูดสายตาผู้คนยิ่งนัก
ดวงตาราวหยกสวยของคุณชายหนุ่ม เปรียบเหมือนดั่งไข่มุกงามท่ามกลางกรวดทราย ที่ทั้งธรรมชาติทั้งโดดเด่น ชวนให้ดึงดูดสายตาเหลือเกิน
แต่สิ่งที่ดึงดูดเจียงซื่อหาใช่ความหล่อ
