ณ ยอดเขาลำดับเก้า แห่งสำนักหลิงเซียน
นับตั้งแต่จางอวิ๋นข้ามมิติมา ยอดเขาแห่งนี้ก็เงียบเหงาวังเวง มีเพียงเขาอาศัยอยู่ลำพัง
สิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ถูกกาลเวลาและฝุ่นหนาปกคลุมจนดูทรุดโทรม มีเพียงเรือนพักข้างแปลงสมุนไพรเท่านั้นที่ยังคงความสะอาดสะอ้าน
ลึกเข้าไปภายในเรือนพัก คือถ้ำบำเพ็ญเพียรขนาดเล็กซึ่งเป็นที่ซุกหัวนอนของจางอวิ๋น
บัดนี้ เขาพาสวีหมิงก้าวเท้าเข้ามาด้านใน
ภายใต้แสงสลัวของถ้ำ จางอวิ๋นจ้องมองศิษย์คนแรกด้วยรอยยิ้ม
“ศิษย์รัก รู้สึกอย่างไรกับร่างกายของเจ้าในตอนนี้?”
สวีหมิงกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนด้วยความตื่นเต้น
“ท่านอาจารย์! ศิษย์รู้สึกเหมือนกลับมามีรากวิญญาณสมบูรณ์อีกครั้ง พลังมันเปี่ยมล้น เดือดพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขนเลยขอรับ!”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นเพราะเหตุใด?”
“เรื่องนี้…” สวีหมิงส่ายหน้า “ศิษย์โง่เขลา ขอท่านอาจารย์โปรดชี้แนะ!”
นี่คือปริศนาที่ค้างคาใจเขา รากวิญญาณมังกรถูกช่วงชิงไปจนกลายเป็นคนพิการ แต่เพียงแค่ถูกจางอวิ๋นใช้กริชทองคำแทงเข้าใส่ พลังที่เคยสูญหายกลับฟื้นคืนมา มิหนำซ้ำยังรู้สึกแข็งแกร่งดุดันกว่าเดิมเสียอีก
จางอวิ๋นยิ้มกริ่ม แววตาลึกลับซับซ้อน
“นั่นเป็นเพราะ ‘รากวิญญาณที่สอง’ ของ
