ผู้เยาว์ลอยผ่านมา
“เจ้าช่างพูดช่างจาเสียจริง” น้ำเสียงดุของเฝิงเหล่าฮูหยินเปียมไปด้วยความเอ็นดู
“จากนี้ เอ้อร์กูไหน่ไน[3]ต้องกลับมาบ่อยๆ นะเจ้าคะ เหล่าฮูหยินเพียงได้เจอท่านก็อารมณ์ดีเชียว”เจียงซื่อไม่ต้องเห็นกับตาก็รู้ได้ ผู้ที่ร่วมวงสนทนาคือคนรับใช้คู่กายท่านย่า เฝิงมาหม่า
“คุณหนูสี่มาถึงแล้วเจ้าค่ะ” อาหมานตะโกนรายงาน ภายในห้องพลันเงียบลง สายตาหลายคู่จับจ้องมองมา
“หลานสาวเข้าพบท่านย่าเจ้าค่ะ” เจียงซื่อทำความเคารพเฝิงเหล่าฮูหยิน
เฝิงเหล่าฮูหยินหลุบตาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เข้ามานั่งสิ พี่รองเจ้าตั้งใจกลับมาเยี่ยมเจ้าน่ะ”
เจียงซื่อสงบจิตสงบใจลง สายตาจดจ้องไปยังสตรีที่นั่งอยู่ข้างเฝิงเหล่าฮูหยิน
เจียงเชี่ยนมวยผมขึ้นแบบสบายๆ คิ้วเรียวราวดุจใบหลิว ใบหน้ามนเป็นรูปไข่ ท่าทีดูน่าสนิทสนมต่างหูพลอยเม็ดงามส่องประกายรับกับปินปักผมทองฝังพลอยแดง ยิ่งขับให้ดูสวยสง่าสูงศักดิ์ยิ่งขึ้น
เจียงซื่อเดิมทีคิดว่าจากไห่ถังมาจนถึงเรือนฉือซิงนางได้เตรียมใจมาตลอดทาง แต่เมื่อได้สบเข้ากับสายตาที่เปียมไปด้วยรอยยิ้มของเจียงเชี่ยน ใจก็ยังคงเต้นตึกตัก ความโกรธเกลียดก็กระโจนออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
ในชาติก่อน นางทำผิดต่อหลายคน แต่ก็มีหลายคนทำผิดต่อนางเช่นกัน แต่ไม่ว่าจะโกรธจะเกลียดกันอย่างไรก็ไม่มีใครน่ารังเกียจเท่าเจียงเชี่ยนอีกแล้ว
ในตอนนั้น นางมักจะรังเกียจบิดาและพี่ชายตนที่ไร้ความสามารถ ทั้งพี่สาวก็อ่อนแอ จ
