ึงสนิทกับพี่รองที่ทั้งอ่อนโยนและใจดี จนเมื่อหลังจากเจียงเชี่ยนเป็นหม้ายได้ราวครึ่งปี ก็ส่งคนมาแจ้งว่าไม่สบายและอยากพบนาง นางจึงรีบไปเยี่ยมเยียนอย่างไม่ลังเล
ผลสุดท้าย ข้างๆ ห้องที่นัดพบกับเจียงเชี่ยน ฉังซิงโหวซื่อจื่อที่รออยู่ที่นั่นแต่แรก หรือก็คือพี่เขยรองของนางได้กระโจนเข้ามาราวกับหมาปั่าผู้หิวโหยเมื่อพบเหยื่อ
และในเวลานั้นเอง พี่รองที่แสนดีของนาง กลับพุ่งตรงไปปิดทางออก
เจียงซื่อเพียงหวนคิดถึงความเลวร้ายที่เจอในวันนั้น ความพะอืดพะอมก็จู่โจมขึ้นมา
นางจำไม่ได้ว่าตนหนีออกมาได้อย่างไร แม้จะรักษาความบริสุทธิ์เอาไว้ได้ แต่ความรู้สึกถูกดูแคลนและความหวาดกลัวเช่นนั้นกลับไม่สามารถสะบัดให้หายไปได้ นางต้องร้องไห้จากฝันร้ายจนตื่นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนเจียงซื่อจ้องใบหน้าแย้มยิ้มราวดอกไม้แรกแย้มของเจียนเชี่ยนเขม็ง เกือบจะโพล่งคำถามที่ค้างคานานหลายปีออกมา
ทำไมกัน เป็นเพราะอะไรกันแน่ สตรีคนหนึ่งถึงยอมช่วยสามีทำลายน้องสาวตนเอง
“เจียงซื่อ มารยาทของเจ้าอยู่ไหน ยังไม่ทักทายพี่รองเจ้าอีกหรือ” เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยอย่างไม่พอใจ
เจียงเชี่ยนยื่นมือออกมากุมมือเจียงซื่อไว้
ปลายนิ้วอันเย็นเยียบของสาวน้อยทำเจียงเชี่ยนเลิกคิ้วขึ้น “น้องสี่ เจ้าลำบากแล้ว”
เจียงซื่อพลันดึงมือกลับ
“น้องสี่” เจียงเชี่ยนประหลาดใจ
เฝิงเหล่าฮูหยินท่าทีไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ
“ข้าไม่ได้ลำบากอะไร พี่รองไม่จำเป็นต้องเห็นใจอะไรข้า” เจียงซื่อ
