เอ่ยเรียบๆ
เดิมทีนางมีนิสัยชอบเอาชนะอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่เคยแสดงออกกับเจียงเชี่ยนเท่านั้น ที่โพล่งออกไปในครั้งนี้ ไม่เพียงทำให้ผู้อื่นโกรธเคือง แต่ยังทำให้ประหลาดใจอีกด้วย
“เจียงซื่อ ขอโทษพี่รองเจ้าเดี๋ยวนี้!” เฝิงเหล่าฮูหยินตวาด
เพียงครู่เดียวเจียงเชี่ยนก็เปลี่ยนเป็นการยิ้มอ่อนโยน “ท่านย่าอย่าโกรธน้องสี่ไปเลยเจ้าค่ะน้องสี่เพิ่งถูกถอนงานสมรส จิตใจคงบอบช้ำอยู่…”
“ไม่เลย ข้ารู้สึกดีมากเลยล่ะ” เจียงซื่อเอ่ยตัดบทเจียงเชี่ยนอย่างไม่เกรงใจแม้นางไม่อาจตบหน้าเจียงเชี่ยนได้ในตอนนี้ แต่ก็ไม่อาจแสดงบทพี่น้องสุดรักใคร่ได้อีกต่อไป
เจียงซื่อจ้องไปยังใบหน้าขาวโพลนด้วยแปั้งของเจียงเชี่ยน พลางยิ้มมุมปาก “แต่หากพี่รองจะเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำอีก นั่นสิถึงจะทำให้ข้ารู้สึกแย่”
ร่างเจียงเชี่ยนสั่นไหวเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะคงไว้ไม่อยู่แล้ว
“เจียงซื่อ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ พี่รองเจ้าพอได้ยินเรื่องของเจ้าก็รีบกลับมาหาเจ้า แล้วดูเจ้าซิ จะขอบคุณซักนิดก็ไม่มี! เจ้ารีบขอโทษพี่รองเจ้าเดี๋ยวนี้นะ!” เฝิงฮูหยินพลันกระแทกถ้วยชาลงกับโต๊ะ ฝาถ้วยชาไหวไปมา น้ำชาสาดกระเซ็นออกมา
สีหน้าเจียงซื่อไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิด “นี่มันอะไรกันหรือเจ้าคะท่านย่า ข้าไม่ได้ทะเลาะกับพี่รองและไม่ได้ถกเถียงอะไร ที่ข้ากล่าวเป็นคำพูดจากห้วงลึกของหัวใจทั้งสิ้น ทำไมข้าต้องขอโทษพี่รองด้วยเจ้าคะ”
นางเอ่ยจบแล้วเบนหน้ามองไปยังเจียงเชี่ยน “พี่รอง ข้าทำอะไรผ
