อกกว้างๆ แล้วมองข้าให้ดี ข้าคือคุณชายรองแห่งจวนตงผิงปัว! ถ้าเจ้ากล้าวิจารณ์น้องสาวของข้าอีก วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้กลายเป็นหัวหมูเลยคอยดู!”
บุรุษคนนั้นได้ก้าวเท้าออกจากห้องไปแล้วครึ่งตัวเรือนร่างที่เลอะเทอะไปด้วยน้ำแกงผักทำให้เขาโมโหไม่ต่าง เมื่อมองออกแล้วว่าเจ้าหนุ่มปากแดงนี่วิ่งไม่ทันตัวเอง จึงเอ่ยยั่วโมโหออกไป “อ้อ ที่แท้ก็พี่ชายของคุณหนูเจียงที่จะกลายเป็นหญิงแก่ไปตลอดชีวิตนั่นเอง ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ”
“สารเลว ใครบอกเจ้าว่าจะไม่ได้ออกเรือน แม้ไม่มีอันกั๋วกง น้องสาวของข้าก็ต้องได้ออกเรือนกับคนที่ดียิ่งกว่านี้แน่ๆ!” ดวงตาสวยงามคู่นั้นของเจียงจั้นกำลังพ่นไฟออกมา
“หยุดเพ้อเจ้อเถอะ ควรบอกว่าคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงจะได้แต่งกับสตรีที่ดีกว่านี้ต่างหากเล่า ส่วนแม่นางเจียงน่ะหรือ… ข้าว่าเจ้ารีบกลับไปปลอบน้องของเจ้าจะดีกว่า”
เจียงจั้นทนฟังต่อไม่ไหว จึงพุ่งเข้าเตะคนพูดจนกลิ้งล้มไปกับพื้น จากนั้นก็ยกหมัดขึ้นชกลงไปที่หน้ารัวๆ ราวกับฝนที่ตกไม่หยุด
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย——” คนที่ถูกทับอยู่ด้านล่างตะโกนร้องอย่างโหยหวน
คนงานของร้านเหล้ารู้สึกไม่ได้การ จึงวิ่งออกไปหาหน่วยลาดตระเวนข้างนอก เมื่อหน่วยลาดตระเวนมาถึง ชายคนนั้นก็โดนเจียงจั้นชกซะจนแม่แท้ๆ ก็คงยังจำหน้าไม่ได้สุดท้าย เจียงอันเฉิงต้องชดใช้ค่ายาให้กับชายคนนั้นไปถึงยี่สิบตำลึง และให้ค่าเหนื่อยกับหน่วยลาดตระเวนอีกสิบตำลึง พวกเขาถึงยอมปล่อยตัวบุต
