เมื่อเจียงจั้นหลับตารอความตาย จู่ๆ เสียงตุบ ก็ดังขึ้น ต่อด้วยเสียงมีดแทงเข้ากับสิ่งของบางอย่าง
เขาตะโกนร้องลั่น พลันเอามือจับท้องอิงกำแพง
แสงตะวันส่องไม่ถึงกำแพงในตรอกซอยลับตลอดปี แม้เป็นฤดูใบไม้ผลิ ก็ยังเย็นและร่มรื่นอยู่เสมอ
เจียงจั้นหลับตาพร้อมเอามือดันกำแพงเอาไว้เมื่อสัมผัสถึงของเหลวลื่นๆ หน้าเขาก็เริ่มซีดขาว
ตายแน่ๆ เลือดของเขาได้เปือนไปทั้งกำแพงแล้วเขาตายแล้วใช่หรือไม่
มีสิ่งของบางอย่างกำลังดึงเสื้อของเจียงจั้น
เจียงจั้นได้ยินเสียง หวืด ดังขึ้นในสมอง
ยมบาลเขาวัวมารับเขาเร็วปานนี้เลยรึ
ไม่ได้ เขายังตายไม่ได้ น้องสี่ยังรอเขากลับไปรายงานอยู่เลย!
เจียงจั้นลืมตาขึ้น พลันได้สบตากับ ‘ยมบาลเขาวัว’ ที่ดึงเสื้อผ้าเขาพอดี
หูของมันตั้งขึ้น มีใบหน้ายาว แล้วมันก็พ่นลมหายใจออกทางจมูก มันยังมีขนสีเหลืองเข้มขึ้นเต็มตัว…
อืม รูปลักษณ์นี้ ต่างจาก ‘วัว’ ลิบลับ น่าจะเป็นหน้าม้ามากกว่า!
เจียงจั้นสำรวจอยู่พักใหญ่ แล้วจึงลงข้อสรุป
“พี่ม้า ข้ายังตายไม่ได้ ข้ามีท่านพ่อที่พิการ มีน้องสาวที่อ่อนแอ พวกเขาต้องพึ่งข้าในการใช้ชีวิต ได้โปรดปล่อยข้าไป ได้โปรดปล่อยข้ากลับสู่โลกเถอะ”
‘หน้าม้า’ แยกเขี้ยว โฮ่ง
เจียงจั้นพูดไม่ออกสักคำ ราวกับคนที่ถูกคนบีบคอเอาไว้ เพราะ ‘หน้าม้า’ นั่นเบิกตาโตจ้องเขาแล้วลั่นเสียง ‘โฮ่ง’
เหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“เอ้อร์หนิว กลับมา!” พลันมีเสียงเรียบดังขึ้น
เจียงจั้นตกใจสะดุ้ง พลันห
