เฝิงเหล่าฮูหยินมองหน้าเจียงซื่อพร้อมความรู้สึกที่ว่าคำพูดของเจียงซื่อน่าขำสิ้นดี
เจียงจั้นขยิบตาให้กับเจียงซื่อปริบๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา “น้องสี่ เจ้าอย่าเอาตัวเองเข้ามาเกี่ยว ไปหาท่านพ่อ!”
เจียงซื่อไม่สนใจ แต่สบตากับเฝิงเหล่าฮูหยินอย่างนิ่งเรียบ “ท่านย่าเจ้าคะ ไม่ทราบว่าท่านจะลงโทษพี่รองด้วยเหตุผลใดหรือเจ้าคะ”
“ก็มันไปก่อเรื่องทำร้ายฮูหยินซื่อจื่ออันกั๋วกง ทั้งยังไล่ตามถึงหน้าประตูจนมีผู้คนมากมายมาเห็นเข้า ถึงตอนนั้น อันกั๋วกงจะยอมยกโทษให้กับจวนปัวรึ” เฝิงเหล่าฮูหยินโมโหตัวสั่น
ตอนแรกคิดว่าจะหาผลประโยชน์จากจวนอันกั๋วกงมาให้ได้เยอะหน่อย แต่พอถูกเจียงจั้นอาละวาดเข้าไป เกรงว่าเรื่องราวทั้งหมดคงได้หักล้างกันก็ทีนี้ล่ะ
เฝิงเหล่าฮูหยินไม่เพียงแค่รู้สึกโกรธ แต่รู้สึกปวดใจซะมากกว่า
เจียงซื่อหัวเราะเบาๆ “ท่านย่าลืมไปแล้วหรือไม่เรื่องนี้ ฝั่ายที่ไม่มีเหตุผลคือจวนอันกั๋วกงนะเจ้าคะ”“ก็มันอาละวาดออกไปเช่นนี้ จวนปัวก็ไม่มีเหตุผลแล้วด้วยเช่นกัน” เฝิงเหล่าฮูหยินโต้อย่างโมโห
“หลานกลับคิดว่า มีเหตุผลก็คือมีเหตุผล ไม่มีเหตุผลก็คือไม่มีเหตุผล เพราะอันกั๋วกงกระทำในสิ่งที่ไม่เหมาะสม พี่รองถึงได้ออกโรงแทนหลานแล้วการกระทำของพี่รองที่เป็นการปกปั้องคนในครอบครัว จะเรียกว่าก่อเรื่องได้อย่างไร หรือว่าพวกเราถูกคนอื่นตบหน้า เพื่อแสดงความเป็นคนใจกว้าง ยังต้องยื่นหน้าอีกข้างให้กับเขาอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”
การพูดตรงไ
