ปตรงมาของเจียงซื่อทำให้เฝิงเหล่าฮูหยินดูแย่ไปเล็กน้อย“หากพวกเราทำเช่นนั้นจริง คนอื่นจะไม่รู้สึกว่าจวนปัวนั้นใจกว้าง แต่จะรู้สึกว่าจวนปัวยอมก้มหัวเพื่อไต่เต้าขึ้นไปหาคนที่อยู่สูงกว่า กลายเป็นพวกเกาะบุญบารมีของผู้อื่น”
“พูดซี้ซั้ว” เฝิงเหล่าฮูหยินรู้สึกหน้าร้อนผ่าวพลางตะโกนออกไป
สีหน้าของเจียงซื่อจริงจังขึ้นกว่าเดิม “ท่านย่าจวนปัวของเราเป็นฝั่ายบริสุทธิ์ หรือท่านจะให้คนนอกหัวเราะเยาะว่าตระกูลของเราเป็นพวกเห็นแก่ยศถาบรรดาศักดิ์ ถ้าเช่นนั้น เวลาคนของจวนปัวออกไปด้านนอก ก็จะโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะเจ้าคะ
พอพูดถึงตรงนี้ เจียงซื่อกวาดสายตามองเจียงจั้นหนึ่งที “โชคดีที่พี่รองรู้ตัวเร็ว และแสดงท่าทีออกมาอย่างชัดเจน ในขณะที่คนนอกยังไม่ได้คาดเดาเป็นอื่นจากคำบอกเล่าที่ได้ยินมา หากท่านย่าไม่เชื่อ ลองให้คนออกไปสืบดูก็ได้เจ้าค่ะเพื่อนบ้านระแวกใกล้ๆ นี้จะต้องคิดว่าพวกเราทำถูกแล้ว ฉะนั้น หลานถึงบอกว่าพี่รองไม่ควรได้รับการลงโทษ แต่ควรได้รับรางวัลเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อพูดออกมาอย่างมีเหตุมีผล เฝิงเหล่าฮูหยินอยากโต้แย้ง แต่แทบไม่สามารถหาข้อโต้แย้งได้เลย ต่อหน้าธารกำนันจะให้เสียหน้าตำแหน่งท่านย่าก็มิได้ ก็ได้แต่โมโหจนหน้าซีด
“พูดได้เยี่ยมมาก!” เจียงอันเฉิงตบเข้าที่ขา เพียะพอเห็นสีหน้าเฝิงเหล่าฮูหยินไม่สู้ดีนักจึงพูดปลอบ “ท่านแม่ใจเย็นก่อน ลูกจะเขียนจดหมายและสินสอดไปยกเลิกงานสมรสที่จวนอันกั๋วกงเดี๋ยวนี้!”
เฝิงเห
