ล่าฮูหยินถึงกับจุกอยู่ที่คอพูดไม่ออก
เจียงอันเฉิงจึงใช้โอกาสนี้เตะเจียงจั้นหนึ่งที “ยังคุกเข่าอยู่ตรงนี้ทำไม ลุกขึ้นไปช่วยข้าเตรียมของสิ!”
“ขอรับ!” เจียงจั้นขานตอบ พลางกะพริบตาให้เจียงซื่อ จากนั้นก็วิ่งตามเจียงอันเฉิงไปทันที“นี่มัน” ความโมโหที่จุกแน่นอยู่ตรงออก ในที่สุดมันก็ถูกเปล่งออกมา แต่ตอนนั้นบุตรชายคนโตกับหลานชายคนรองหนีไปหมดแล้ว เหลือเพียงเจียงซื่อที่ยังระบายอารมณ์ต่อได้
เจียงซื่อกะพริบตาปริบๆ แล้วน้ำตาก็พลันเอ่อล้นพร้อมกับย่อตัวลงต่อหน้าเฝิงเหล่าฮูหยิน “ท่านย่า แม้หลานรู้สึกดีใจมากที่ได้ยกเลิกงานสมรสกับคนที่ไม่อยู่ในกรอบอย่างเขา แต่การที่สตรีหญิงถูกยกเลิกการสมรสก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี…หลานรู้สึกไม่สบายใจเจ้าค่ะ ขอไปพักก่อนนะเจ้าคะ”
แล้วเจียงซื่อก็หายไปด้วยอีกคนในเวลาเพียงสั้นๆเหลือไว้เพียงเฝิงเหล่าฮูหยินที่อารมณ์ยังค้างอยู่อย่างนั้น
“เฝิงเหล่าฮูหยิน งานแต่งงานนี้ยกเลิกแล้วจริงๆหรือเจ้าคะ” คนที่เอ่ยถามคืออาสะใภ้รองเซียวซื่อของเจียงซื่อ
เจียงซื่อสูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเล็ก แล้วเจียงอันเฉิงไม่ได้แต่งงานใหม่ ฉะนั้นคนที่มีอำนาจดูแลจวนปัวทั้งหมดก็ตกเป็นของเซียวซื่อ
เซียวซื่อเป็นคนเก่ง แม้ฐานะทางตระกูลฝังแม่นั้นธรรมดา แต่นายท่านรองเป็นคนใจสู้ ได้เข้าสู่เส้นทางการเป็นขุนนาง จนได้สถานะเป็นจิ้นซื่อ[1] ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเส้าชิงในศูนย์พิทักษ์อาชา เจียงชังบุตรคนโตได้สืบทอดพรสวรรค์แห
