่งนักอ่านมาจากบิดา เมื่อเทียบกับเด็กในวัยเดียวกันแล้วถือว่าพอมีชื่อเสียงบ้างแล้วเล็กน้อย
หากนำมาเทียบกัน อำนาจของเรือนใหญ่ค่อนข้างน้อย เรื่องที่พอตัดสินใจได้ก็คงเป็นงานสมรสของเจียงซื่อ
แน่นอนว่าข้อได้เปรียบข้อนี้ก็ไม่มีแล้วเช่นกัน
เซียวซื่ออยากให้เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ถ้าไม่เช่นนั้นครอบครัวว่าที่สามีของเจียงซื่อจะต้องกดทับครอบครัวสามีของบุตรสาวของตนลงไปอีกแน่ๆแต่นางเข้าใจดีว่านายท่านรองเจียงเองก็ให้ความสำคัญกับงานสมรสในครั้งนี้เป็นอย่างมากจึงได้เอ่ยถามออกไปเช่นนั้น
เฝิงเหล่าฮูหยินได้สติ จึงสั่งบ่าวรับใช้ “ไปเรียกนายท่านรองกลับจากที่ทำการเดี๋ยวนี้!”
ในเรือนไห่ถัง เจียงซื่อเพิ่งจะได้ความสงบกลับมาแล้วอาเฉี่ยวก็พรวดเข้ามารายงาน “คุณหนู เหล่าฮูหยินส่งคนไปเชิญนายท่านรองแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อไม่รู้สึกแปลกใจ พลางสั่งอาหมานออกไป“ไปเชิญคุณชายรองมาหน่อย”
เวลาผ่านไปไม่นาน เจียงจั้นก็เดินเข้ามาท่าทางสบายใจเฉิบ
เจียงซื่ออดขมวดคิ้วไม่ได้ “เหตุใดพี่รองถึงทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนโจรเล่า”
พอได้สบตาอันแวววาวของน้องสาว ทันใดนั้นเจียงจั้นก็ไม่รู้จะเอามือเท้าวางไว้ที่ไหน ใบหูเริ่มเป็นสีแดงพลางเอ่ย “ท่านย่ากำลังโกรธข้าอยู่ ถ้ารู้ว่าข้ามาหาเจ้า จะพลอยทำให้เจ้าลำบากไปด้วย…”
“ไม่หรอกเจ้าค่ะ ท่านย่าเป็นคนที่แบ่งแยกการลงโทษกับการให้รางวัลที่ชัดเจน เป็นคนจิตใจกว้างขวาง”“เจ้าพูดจริงรึ” เจียงจั้นแสดงสีหน้าประหลาดใจ
