กงไม่สบายหนัก เลยอยากให้ข้าแต่งเข้าไปเร็วขึ้นเพื่อความเป็นมงคลเจ้าคะ” เจียงซื่อเอ่ยถามอีก
แค่กๆๆ เจียงอันเฉิงใช้เสียงไอกลบเกลื่อนความขำ
เฝิงเหล่าฮูหยินเริ่มปวดหัว
โชคดีที่ฮูหยินซื่อจื่อไม่อยู่ตรงนี้ ถ้าไม่เช่นนั้นละก็คงอกแตกตายแน่ หากได้ยินยัยหนูกล่าวเช่นนี้
“จวนอันกัวก๋งไม่มีใครปั่วย”
เจียงซื่อแสดงสีหน้าเคร่งเครียด “แล้วถ้าเช่นนั้นหลานก็นึกเหตุผลที่จะเลื่อนงานสมรสให้เร็วขึ้นไม่ออกแล้วเจ้าค่ะ”
ขมับทั้งสองข้างของเฝิงเหล่าฮูหยินกระตุก ตุบๆนางอธิบาย “เรื่องราวเป็นเช่นนี้ เมื่อวานคุณชายจี้กับหญิงชาวบ้านธรรมดาไปเล่นด้วยกันที่ทะเลสาบ แล้วพลัดตกลงไปในน้ำทั้งคู่ หากเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไปจะทำให้ทั้งสองคนเสียหน้า เลยตกลงกันว่าอยากให้พวกเจ้าได้เข้าพิธีสมรสให้เร็วขึ้น…”
เฝิงเหล่าฮูหยินพูดไป สังเกตสีหน้าของเจียงซื่อไป“แล้วซื่อเอ๋อร์คิดว่าอย่างไรล่ะ”
เจียงอันเฉิงพลันรู้สึกใจเต้นเร็ว
“แล้วจวนอันกั๋วกงจะจัดการกับสตรีนางนั้นอย่างไรหรือเจ้าคะ”
“เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ก็จำเป็นต้องรับนางเข้ามาเป็นอนุภรรยา ซื่อเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนฉลาด ควรเข้าใจว่าอนุภรรยาทำอะไรเจ้าไม่ได้ นางก็ไม่ต่างจากของตกแต่งในเรือนที่มีลมหายใจชิ้นหนึ่งเท่านั้น”
เจียงซื่อหัวเราะแห้งๆ อยู่ภายในใจของตกแต่งที่มีลมหายใจ
จี้ฉงอี้อยากแต่งงานกับของตกแต่งที่มีลมหายใจจนไม่แตะต้องตัวนางนานถึงหนึ่งปี ถ้าเช่นนั้นนางยังสู้ของตกแกต่งที่มีลมห
