เจียงซื่อบิดผมจนแห้ง ดื่มน้ำขิงที่อาเฉี่ยวยกมาให้เสร็จ พลันรู้สึกร่างกายอบอุ่นขึ้นมาในทันใด พอนอนลงที่เตียงไม่นานก็หลับไป
การลงไปช่วยชีวิตคนขึ้นจากน้ำ ใช้แรงค่อนข้างมาก นางรู้สึกเหนื่อยมาก
จวนตงผิงปัวถูกความมืดปกคลุมอยู่ ซึ่งต่างจากจวนอันกั๋วกงที่ห่างออกไปอีกสองถนน จุดไฟสว่างสไวไปทั่วจวน
ฮูหยินอันกั๋วกงเว่ยซื่อพิงอยู่ตรงหัวเตียงจับมืออันกั๋วกงร้องห่มร้องไห้
สีหน้าอันกั๋วกงเข้มขมวด กระวนกระวายมากยิ่งขึ้นเมื่อต้องฟังเสียงร้องไห้ของเว่ยซื่อ เขาพูดปลอบอย่างฝืนทน “หยุดร้องเถิด ต้าหลาง[1] ไปหา ซานหลาง[2] แล้ว ลูกไม่เป็นอะไรหรอก”
ก่อนหน้านี้ การหายตัวไปของซานหลางก็ทำให้จวนโกลาหลวุ่นวายอยู่แล้ว พอตกดึกได้ข่าวว่าซานหลางตกน้ำ เขาสนใจเพียงว่าบุตรชายจะเป็นอะไรหรือไม่ จึงออกคำสั่งให้ต้าหลางออกไปตามหาทันที จนถึงเวลานี้ยังไม่รู้ว่าซานหลางตกไปในน้ำได้อย่างไรอันกั๋วกงใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในตอนนั้น มีบ่าวรับใช้วิ่งเข้ามารายงานอย่างรีบร้อน “กั๋วกง ฮูหยิน ซื่อจื่อพาคุณชายสามกลับมาแล้วขอรับ”
“พาเข้ามาเดี๋ยวนี้!” กั๋วกงยังไม่ทันตอบ เว่ยซื่อก็เด้งตัวลุกขึ้นทันทีทันใด
ไม่นานนัก เสียงเท้ากระทบพื้นก็ดังขึ้นจากตรงประตู สาวรับใช้เปิดม่านลูกปัดออก จากนั้นมีคนสามคน เดินเข้ามา
เว่ยซื่อมองข้ามบุตรชายคนโตจี้ฉงหลี่ นางมองและเดินตรงไปหาบุตรชายคนที่สามจี้ฉงอี้ที่หน้าซีดไร้เลือดทันที “ซานหลาง นี่เจ้าเป็นอะไรไปให้แ
