ม่ดูหน่อยเจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่!”
“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นอะไรขอรับ” จี้ฉงอี้เผยรอยยิ้มไม่จริงใจออกมา
“จะไม่เป็นไรได้อย่างไร” เว่ยซื่อลูบใบหน้าจี้ฉงอี้น้ำตาพลันไหลพราก “ผมเผ้าเปียกปอนไปหมดอยู่ดีๆ ทำไมถึงตกลงไปน้ำได้!”
“อะแฮ่ม”
เสียงไอดังขึ้น เว่ยซื่อจึงหันมองอันกั๋วกงหนึ่งทีสายตาของอันกั๋วกงกลับตกอยู่ที่คนที่อยู่ด้านหลังของจี้ฉงอี้
หญิงสาวตัวเล็กที่ยืนห่างจากจี้ฉงอี้ไม่ถึงห้าอิงฉื่อ[3] ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาจับเสื้อผ้าอย่างไม่สบายใจ
สีหน้าของเว่ยซื่อพลันเปลี่ยนในทันใด จึงเอ่ยถาม“นางเป็นใคร”
จี้ฉงอี้เห็นดังนั้น ก็ดึงเฉี่ยวเหนียงมาข้างๆ พลางมองหน้าเว่ยซื่อ “ท่านแม่ นางคือหญิงในใจของข้า มีนามว่าเฉี่ยวเหนียงขอรับ”สีหน้าของเว่ยซื่อพลันเปลี่ยนเป็นนิ่ง นางจ้องเข้าไปในตาของเฉี่ยวเหนียง “เจ้าคือเฉี่ยวเหนียงเองหรือ ก่อนหน้านี้ ข้าได้ยินว่าเจ้าช่วยชีวิตซานหลางของพวกเราเอาไว้ ข้ายังไม่ได้ขอบใจเจ้าเลย”
เฉี่ยวเหนียงเงยหน้าขึ้นสบตากับเว่ยซื่อด้วยความตกใจ แล้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง กล่าวตอบอย่างตื่นเต้น “ไม่ ไม่ต้องขอบคุณเจ้าค่ะฮูหยิน”
“หานฟาง พาแม่นางเฉี่ยวไปพัก ดูแลให้ดีล่ะ” เว่ยซื่อพูดแทรกเฉี่ยวเหนียง
สาวรับใช้คนสนิทเว่ยซื่อหานฟางเดินเข้าไปหาเฉี่ยวเหนียง ยิ้มและกล่าว “แม่นางเฉี่ยวตามบ่าวมาเจ้าค่ะ”
เฉี่ยวเหนียงมองหน้าจี้ฉงอี้หนึ่งที
จี้ฉงอี้ครุ่นคิดได้ครู่หนึ่งก็พยักหน้าให้เฉี่ยวเหนียง“ไปเถอะ ไว้พรุ่งนี
