้ข้าไปหาเจ้านะ”
เฉี่ยวเหนียงถึงรู้สึกวางใจและเดินตามสาวรับใช้ออกไป
สายตาของเว่ยซื่อเย็นชาประหนึ่งมีสายฟั้าฟาดผ่าน
ช่างเป็นเด็กบ้านนอกไม่มีมารยาทเสียจริง ยังไม่พูดถึงเรื่องที่นางไปมาหาสู่กับบุตรชายของตนเพียงแค่เมื่อครู่นี้ ก่อนจะเดินออกไป นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรแสดงความเคารพต่อคนที่ยังอยู่ก่อนออกไป เพียงเท่านี้ก็ทำให้ดูออกแล้วว่านางคนนี้ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างไร
“จั้นหรุ่ย รีบยกน้ำขิงมาให้คุณชายสามสิ”
สาวรับใช้แต่งตัวเหมือนหานฟางยกถาดน้ำขิงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
อันกั๋วกงมองลูกชายดื่มน้ำขิงจนหมดด้วยสายตาเย็นชา แล้วจึงเริ่มเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
แต่คนถูกถามกลับเป็นซื่อจื่อจี้ฉงหลี่
จี้ฉงหลี่ส่งสายตาให้จี้ฉงอี้อย่างรวดเร็ว เพราะรู้ว่าเรื่องนี้คงปิดไม่ไหวแล้ว จึงได้เล่าความจริงออกไป “น้องสาม… น้องสามกับหญิงคนนั้นกระโดดน้ำขอรับ…”
“โง่เขลาสิ้นดี!” อันกั๋วกงเตะเก้าอี้จนพลิกคว่ำ
จี้ฉงอี้คุกเข่าลงทันที
เว่ยซื่อมองหน้าอันกั๋วกงอย่างโมโห “นายท่านจะโมโหทำไม ซานหลางตกน้ำกลับมา มิสู้ให้หมอรีบมาตรวจและจ่ายยาขับความเย็นออกจากตัวก่อนจะดีกว่า”
“จะเชิญหมอมาอีกทำไม ถ้าอยากตายใครจะห้ามได้” อันกั๋วกงมองดูจี้ฉงอี้ที่คุกเข่าตรงหน้าก็ยิ่งโมโหจนดึงอารมณ์ไว้ไม่อยู่ พลางชี้หน้าต่อว่าอีก “เจ้านี่มันเก่งจริงนะ จะเป็นจะตายเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว!”
จี้ฉงอี้ก้มหัวขอร้อง “ท่านพ่อ ท่านแม่ ช่วยให้ลูกสมหวังด
