ท้องฟั้ามืดสนิท ภายใต้แสงที่สาดส่องมายังประตูสีเขียวแกะสลักลายบุปผา ชวนให้บรรยากาศยิ่งดูเงียบสงัด
เจียงซื่อพยักหน้าให้อาหมานพลางเอ่ยเสียงเบา“ไปสิ”
อาหมานหยิบกุญแจหนึ่งดอกออกมาจากเหอเปา[1]ตรงเอว จากนั้น เดินเข้าไปไขกุญแจอย่างเบามือ
แม่กุญแจถูกไขออก แกร็ก ตามการหมุนของลูกกุญแจ
กุญแจที่อยู่ในมือของอาหมานเปียกชุ่มด้วยเหงื่อนางรู้สึกโล่งอกและใจเต้นแรงดุจฟั้าผ่าไปพร้อมๆกัน
เจียงซื่อเห็นท่าทีนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
เมื่อไม่นานที่ผ่านมา นางสั่งให้อาหมานไปดื่มสุรากับสาวใช้ที่เฝั้าประตูสอง รอให้สาวใช้ดื่มจนเมาแล้วใช้โอกาสนั้นหยิบกุญแจออกมาพิมพ์ลายกุญแจด้วยสบู่ จากนั้นนำลายนี้ไปทำกุญแจดอกใหม่
กุญแจดอกใหม่ที่ทำขึ้น จะไขออกหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับดวงแล้วล่ะ แต่แล้วก็มีหนึ่งดอกในห้าดอกที่สามารถไขออกจนได้
อาหมานผลักประตูออกช้าๆ พลันตาลุกวาว“คุณหนู!”
ในเวลานั้น พลันได้ยินเสียงก๊อกแก๊ก ดังขึ้น เสียงนั้นดังฟังชัดมากเป็นพิเศษเมื่ออยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดเจ้านายกับสาวใช้สบตาและพากันหันไปมองสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่หวาดกลัว
เจียงซื่อมีปฏิกิริยาไวกว่า นางดึงอาหมานแล้วนั่งลงอย่างรวดเร็ว จากนั้น ก็เห็นสาวใช้ที่เฝั้าประตูเดินออกมา ขยี้ตาและเดินไปทางไปห้องปลดทุกข์ นางไม่ได้มองมาทางนี้เลยสักนิด
เจียงซื่อจึงย่องออกไปแล้วตามด้วยอาหมานจากนั้นก็ปิดประตูลงอย่างเบามือ
เมื่อเหตุการณ์อันน่าตกใจผ่านไป อาหมานยิ้มออก
