มาอย่างดีใจ “เกือบไปแล้วเจ้าค่ะ!”เจียงซื่อเตรียมใจทุกอย่างไว้เรียบร้อย พลางเอ่ยนิ่งๆ “อย่ามัวเสียเวลาอีกเลย รีบไปกันเถอะ”
เจ้านายกับสาวใช้เดินเลียบไปตามกำแพง ทั้งคู่ใช้เวลาแล้วกว่าหนึ่งกาน้ำชา แล้วเจียงซื่อก็หยุดเดิน
อาหมานมองดูรอบๆ อย่างมึนงง “คุณหนู เราจะออกไปอย่างไรดีเจ้าคะ”
นางหาวิธีทำกุญแจประตูสองได้ แต่ประตูใหญ่มันไม่ง่าย นางไม่มีเหตุผลใด ที่จะให้สาวใช้คนสนิทของไปชวนพ่อบ้านเฝั้าประตูดื่มสุราด้วยกัน“ตามข้ามา” เจียงซื่อเดิมอ้อมไปยังพุ่มไม้พุ่มหนึ่งแล้วก้มลงปัดต้นไม้ใบหญ้าออก แล้วก็ได้เห็นช่องๆ หนึ่ง
อาหมานตกใจตาโตในทันใด “คุณหนู ช่องนี้มาได้อย่างไรกันเจ้าคะ”
เจียงซื่อไม่ตอบคำถาม แต่นางมุดผ่านช่องนั้นออกไป จากนั้น นางเหม่อมองท้องฟั้ายามค่ำคืนท่ามกลางลมพัดอยู่ครู่หนึ่ง
ตอนนั้น ในสายตาของนาง เจียงจั้นผู้เป็นพี่ชายของนางเป็นคนไม่เอาไหน จึงไม่ค่อยใส่ใจมากเท่าไหร่ มีอยู่ครั้งหนึ่ง นางบังเอิญเห็นเขาคลานออกจากช่องนี้ นางเดาออกเลยว่าเขาแอบออกไปเที่ยวมาแน่ๆ
ตอนนั้น นางเพียงยิ้มเยาะ และยิ่งรู้สึกดูถูกพี่ชายมากกว่าเดิม นางไม่มีแม้แต่กะจิตกะใจจะไปฟั้องพ่อบ้านให้เอาอะไรมาปิดช่องนี้
สำหรับนางแล้ว พี่ชายคนนี้ไม่ได้ต่างจากโคลนที่เกาะกำแพงไม่อยู่ เขาไร้ความสามารถเสียจนแทบไม่มีความจำเป็นต้องให้ความช่วยเหลือใดๆมิสู้หลีกให้ห่างแล้วอยู่อย่างสงบยังจะดีเสียกว่า
แต่แล้ว เจียงจั้นก็มาสิ้นชีวิต เมื่อช่วง
