หลออกมา
เจียงซื่อมองดูนิ่งๆ จนเริ่มเกิดความตื่นเต้นขึ้นมา
ดูจากสถานการณ์แล้ว ทั้งคู่ใกล้จะจบชีวิตด้วยกันแล้วสินะหวังเพียงว่าต่อจากนี้ ทุกอย่างจะราบรื่น…“เฉี่ยวเหนียง พวกเราหนีกันเถอะ!” อารมณ์จี้ฉงอี้เริ่มพลุกพล่าน พลางจับมือของเฉี่ยวเหนียงเตรียมเดินไป
เฉี่ยวเหนียงส่ายหน้า “คุณชายอี้ ท่านใจเย็นก่อนการหนีไปเช่นนี้ไม่ใช่วิธีการแก้ปัญหานะเจ้าคะ”
จี้ฉงอี้หันกลับมาจุมพิตคนตรงหน้าในทันใด
อาหมานสูดหายใจลึกด้วยความโกรธพลางดึงเจียงซื่ออย่างแรง
เจียงซื่อกลับนิ่งไร้ปฏิกิริยา กำลังคิดถึงสิ่งที่จะทำตอนที่ทั้งสองคนฆ่าตัวตาย
ทั้งสองคนจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม จนไม่มีเสียงพูดคุย มีแต่เสียงหายใจที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนทั้งสองเดินถอยหลังทีละก้าวอย่างไม่รู้ตัว แล้วเสียงจ๋อมก็ดังขึ้นตาม
เจียงซื่อถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก
อ้าว ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา!
—————————-[1] เหอเปา หมายถึง คือถุงผ้าขนาดเล็กมีหูรูดรูปทรงคล้ายดอกบัว ปักลวดลายงดงาม สำหรับใส่เงินหรือของชิ้นเล็กๆ ถือเป็นเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง
