…”“ข้อแรกใช้วิธีกำรบำงอย่ำงเพื่อให้เสด็จพ่อเห็นภำพหลอนท ำให้เสด็จพ่อคิดว่ำพระสนมหยวนชูเป็นเสด็จแม่ ด้วยวิธีนี้ท ำให้หัวใจกู่ชนิดนี้สำมำรถปลูกฝังได้ง่ำย” นี่เป็นกำรวิเครำะห์ของเฟิงหยูเอง และค ำพูดของนำงก็สมเหตุสมผล “มันไม่ยำกที่จะสร้ำงภำพหลอนแบบนั้น ข้ำไม่รู้ว่ำมีสิ่งต่ำง ๆ ในทักษะกู่ แต่อย่ำงน้อยข้ำก็สำมำรถใช้วิธีทำงกำรแพทย์เพื่อท ำให้ผู้คนเห็นภำพหลอนที่คล้ำยกันกระบวนกำรไม่ซับซ้อนเจ้ำค่ะ”พราชำยำหยุนพยักหน้ำ“ข้ำก็คิดเช่นนั้น ดังนั้น…….”“ดังนั้นพระสนมหยวนและองค์ชำยแปดจะไม่ตำยเพรำะเรำไม่สำมำรถยืนยันได้ว่ำใครปลูกฝังกู่นี้และผู้ที่เลี้ยงมันเป็นใคร” ขณะที่นำงพูด อำรมณ์ควำมรู้สึกเดียวที่เหลือคือควำมหงุดหงิด ในท้ำยที่สุดไม่มีกำรเปลี่ยนแปลง ทั้งหมดนี้เป็นเพียงกำรคำดเดำฝ่ำยเดียวของพวกเขำ กำรเดำนี้อำจจะใกล้เคียงกับควำมจริงอย่ำงไม่จ ำกัด แต่ในแต่ละวันที่ควำมจริงไม่ได้อยู่ในมือของพวกเขำ มันจะเป็นวันหนึ่งที่พวกเขำไม่สำมำรถผ่อนคลำย ณ ตอนนี้ นำงต้องท ำให้แน่ใจว่ำพระสนมหยวนชูและองค์ชำยแปดไม่ตำย ท ำให้นำงต้องกัดฟันเนื่องจำกควำมเกลียดชัง ในควำมเป็นจริง น้องชำยของนำงยังอยู่ในพระรำชวังของฮ่องเต้ !
เฟิงหยูเองกับพราชำยำหยุนคุยพูดคุยเกี่ยวกับหัวใจกู่แล้วก็พูดถึงวิธีที่นำงหวังว่ำเฟิงหยูเองจะหำวิธีที่จะขโมยเสือขำวในต ำหนักศศิเหมันต์ นำงรู้สึกเบื่อจริง ๆ และต้องกำรบำงสิ่งบำงอย่ำงเพื่อบรรเทำควำมเบื่อของนำง เฟ
