รือถอยกลับแต่นำงเห็นคนในศำลำเรียกชื่อนำงเบำ ๆ ทีละเล็กละน้อยเช่นเดียวกับกำรเรียกวิญญำณจนถึงจุดที่นำงไม่ได้สังเกตเห็นว่ำเท้ำของนำงก้ำวไปข้ำงหน้ำแล้ว ในที่สุดเมื่อนำงรู้สึกตัว นำงก็เดินข้ำมสะพำนหินและเดินไปกลำงศำลำยืนตรงข้ำมซวนเทียนฮั่วเฟิงเซียงหรูโค้งค ำนับอย่ำงรวดเร็วแต่นำงได้ยินซวนเทียนฮั่วพูดว่ำ “ข้ำไม่ใช่ปีศำจที่กินคน ท ำไมเจ้ำถึงดูกลัวข้ำมำก ? ” ขณะที่เขำพูด เขำยืนขึ้นแล้วหยิบชำมจำกมือของเฟิงเซียงหรู แล้วเปิดฝำออกมำ ขนมหวำนที่ระบำยควำมร้อนเล็กน้อยเหล่ำนั้นยังคงส่งกลิ่นหอม และแม้แต่ซวนเทียนฮั่วก็อดอดไม่ได้ที่จะชมเชย “ขนมนี้ท ำได้ดีมำก”นำงงุนงงแล้วถำมค ำถำมที่ว่ำ“องค์ชำยเจ็ดรู้ได้อย่ำงไรว่ำข้ำท ำขนมเอง ? ”ซวนเทียนฮั่วหัวเรำะ“ถ้ำเจ้ำไม่ได้ท ำเอง ท ำไมเจ้ำถึงเอำมำให้ข้ำเอง ? เจ้ำจะไม่ถำมบ่ำวรับใช้หรือ ? ” เขำกล่ำวเพิ่ม เฟิงเซียงหรูอยู่ในลักษณะที่ขำดสติและพูดเพียงครู่เดียว “แม้เจ้ำจะโตขึ้นมำก ข้ำ
จ ำได้ว่ำเมื่อข้ำพบเจ้ำ เจ้ำสูงเพียงแค่นี้” เขำยื่นมือออกมำ และระบุควำมสูง มันคือเฟิงเซียงหรูผู้ซึ่งมีอำยุเพียง 10 ขวบ แต่ก็อำจจะเป็นเฟิงหยูเองที่อำยุ 12 ปีอยู่แล้ว พี่น้องสองคนนี้คล้ำยคลึงกัน และแม้แต่ซวนเทียนฮั่วที่งดงำมเหมือนภำพวำดก็รู้สึกงุนงงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเฟิงเซียงหรูอยู่ตรงหน้ำซวนเทียนฮั่วนำงรู้สึกไม่ส ำคัญดังนั้นนำงจึงไม่มีควำมหมำย นำงต้องกำรหำรูเพื่อซ่อนตัว นำงรู้สึกว่ำนำงไม่คู่
