ควรกับกำรยืนอยู่ต่อหน้ำคนนี้ แต่ซวนเทียนฮั่วบอกนำงว่ำ “นั่งสิ เจ้ำยืนอยู่ท ำให้ข้ำต้องเงยหน้ำขึ้นเมื่อพูดกับเจ้ำ” หลังจำกพูดแบบนี้ เขำก็ถอดเสื้อคลุมบนหลังของเขำแล้วคลุมเก้ำอี้ตรงข้ำมอธิบำย “หิมะตกมำคลุมเก้ำอี้ กำรนั่งแบบนี้จะป้องกันไม่ให้เจ้ำหนำว”เฟิงเซียงหรูอยำกจะขอบคุณเขำแต่รู้สึกว่ำกำรกล่ำวขอบคุณจะท ำให้บรรยำกำศเปลี่ยนไป ดังนั้นนำงจึงนั่งลงอย่ำงงงงวย เสื้อคลุมของซวนเทียนฮั่วยังคงมีควำมอบอุ่น และท ำให้นำงอำยอีกครั้งในทันทีแต่ซวนเทียนฮั่วไม่สนใจเรื่องนี้เขำเอื้อมมือออกไปหยิบขนมหวำนส่งให้เฟิงเซียงหรู หลังจำกที่นำงได้รับแล้ว เขำก็หยิบขนมมำ 1ชิ้น และเริ่มกิน แล้วพูดคุยเกี่ยวกับสถำนกำรณ์ในเมืองหลวงนี่เป็นครั้งแรกที่เฟิงเซียงหรูได้ยินสถำนกำรณ์ที่ชัดเจนในเมืองหลวงเฟิงหยูเองอธิบำยให้นำงฟังก่อนหน้ำนี้ แต่มันไม่ละเอียดมำกนัก ด้วยควำมเคำรพต่อกำรเปลี่ยนแปลงของฮ่องเต้ในพระรำชวังและควำมโปรดปรำนของพระสนมหยวนชู และองค์ชำยแปด นี่เป็น
ครั้งแรกที่นำงได้ยินในลักษณะที่ตรงไปตรงมำ มันก็ยิ่งน่ำตกใจมำกขึ้น เฟิงเซียงหรูไม่สำมำรถคิดได้ว่ำท ำไมฮ่องเต้จะกลำยเป็นเช่นนี้ทันที ? ท ำไมจู่ ๆ พระสนมหยวนชูได้รับควำมโปรดปรำน ? และได้รับควำมโปรดปรำนจนถึงจุดที่องค์ชำยเจ็ดและองค์ชำยเก้ำต้องพำพระชำยำหยุนออกจำกพระรำชวังเพื่อควำมปลอดภัย ?ควำมสับสนทั้งหมดของนำงถูกเขียนบนใบหน้ำของนำงแต่ซวนเทียนฮั่วไม่สำมำรถให้ค ำตอบกับนำง ไ
