ด้แต่บอกนำงว่ำ “เรำไม่รู้เหตุผลเช่นกัน แม้ว่ำจะมีกำรคำดเดำมำกเกินไป แต่ก็เป็นเพียงกำรคำดเดำเท่ำนั้น หลังจำกตรวจสอบมำนำนยังไม่มีผลลัพธ์” เขำมองเฟิงเซียงหรูและพูดอย่ำงจริงใจ “เจ้ำไม่ควรกลับมำ เมืองหลวงนั้นอันตรำยมำก”เฟิงเซียงหรูส่ำยหน้ำของนำงอย่ำงเงียบๆ ควำมกระวนกระวำยใจครั้งแรกของนำงถูกทิ้งไปและจมลงไปในสภำพแวดล้อมของเมืองหลวง นำงบอกซวนเทียนฮั่ว “พี่รองก็บอกว่ำข้ำไม่ควรกลับมำ แต่ข้ำรู้สึกว่ำข้ำท ำถูกแล้วที่จะกลับมำ นี่คือปัญหำที่ทุกคนสำมำรถเผชิญหน้ำได้ ข้ำไม่ควรหนี ข้ำเป็นบุตรของตระกูลเฟิง น้องสำวของพราชำยำหยู ข้ำมักจะหดหัวและอยู่ภำยใต้กำรคุ้มครองของพี่สำวของข้ำเสมอ มันไม่ใช่สิ่งที่ข้ำต้องกำรอย่ำงแท้จริง แม้ว่ำข้ำจะไม่ได้รับควำมช่วยเหลือมำกนักหลังจำกกลับมำ อย่ำงน้อยก็จะมีใครบำงคนอยู่ข้ำง ๆ ท่ำนพี่ และนำงจะไม่รู้สึกว่ำอยู่คนเดียว”ซวนเทียนฮั่วยิ้มพูดว่ำ“ตอนนี้มีพี่เขยแล้ว”
“มันแตกต่ำงกันเจ้ำค่ะ”เฟิงเซียงหรูบอกเขำว่ำ “พี่เขยกับน้องสำวแตกต่ำงกัน สิ่งที่แตกต่ำงข้ำไม่สำมำรถชี้ให้เห็นว่ำมันเป็นเพียงควำมรู้สึก หลังจำกทั้งหมดน้องสำวก็แสดงให้เห็นถึงกำรเป็นญำติพี่น้อง สำยเลือดเดียวกันเจ้ำค่ะ”ซวนเทียนฮั่วดูเด็กคนนี้แสดงควำมคิดของนำงด้วยสีหน้ำจริงจังและคิ้วที่กราชับเป็นครั้งครำวคล้ำยกับเฟิงหยูเองเมื่อนำงก ำลังใช้ควำมคิด ท ำให้เขำรู้สึกถึงคลื่นอำรมณ์ เขำถำมเฟิงเซียงหรู “เจ้ำพักที่ต ำหนักหยูหรือ ?
