ังของฮ่องเต้เป็นหน้ำที่ยของเรำ นี่เป็นควำมตั้งใจของฮ่องเต้พะยะค่ะ”“ฮึ่ม! ” ซวนเทียนยี่ไม่ได้วำงแผนที่จะพูดอะไรกับบ่ำวรับใช้เหล่ำนี้อีกแล้ว เขำสะบัดแขนเสื้อและจำกไปในขณะที่เตะหิมะ “ลืมมันไปเถิด ข้ำจะกลับมำอีกครั้งในวันพรุ่งนี้”เมื่อมองไปที่ม้ำของซวนเทียนยี่ซึ่งวิ่งออกไปในระยะไกลทหำรยำมของพระรำชวังทั้งสองมองหน้ำกันและดูน่ำรังเกียจในสำยตำของกันและกัน หนึ่งในนั้นกล่ำวว่ำ “พระองค์เป็นเพียงองค์ชำยที่ถูกปลดออกจำกต ำแหน่ง พระองค์จะมำที่นี่ได้อย่ำงไร และท ำตัวสูงส่ง และยิ่งใหญ่เช่นนี้”อีกคนพูดว่ำ“ใช่ พระองค์คิดว่ำเรำจะลืมที่พระองค์เคยก่อกำรกบฏหรือ ? ”ม้ำของซวนเทียนยี่วิ่งต่อไกลออกไปและหยุดลงเมื่อถึงประตูของต ำหนักปิงมันเป็นเพียงในช่วงเวลำนี้ ควำมกังวลที่เขำมีกลับไปยัง
จุดสูงสุด สัญชำตญำณบอกเขำว่ำกำรเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นในพระรำชวัง และเหตุกำรณ์ที่ไม่คำดฝันในครั้งนี้จะด ำเนินต่อไปจนถึงจุดที่ไม่สำมำรถกลับมำ ทันใดนั้นเขำรู้สึกเสียใจที่กลับมำเมืองหลวงหำกเขำรู้ว่ำสิ่งต่ำง ๆ จะเป็นเช่นนี้ เขำจะท ำทุกอย่ำงเพื่อให้เฟิงเซียงหรูอยู่ที่นั่น ในมณฑลจี่อัน กำรใช้ชีวิตอย่ำงมีควำมสุขที่นั่นดีกว่ำกำรมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นน้องสำวของเฟิงหยูเองและเฟิงหยูเองแต่งงำนกับน้องเก้ำ เขำรู้สึกว่ำเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับคนจ ำนวนมำกไม่ช้ำก็เร็ว และแม้กระทั่งเฟิงเซียงหรูก็จะไม่ละเว้น“ข้ำจะไม่ทนข้ำจะโน้มน้ำ
