วให้เด็กผู้หญิงคนนั้นกลับไปพรุ่งนี้ ! ”ซวนเทียนยี่พูดพึมพ ำและในเวลำเดียวกันเขำพูดด้วยกำรเยำะเย้ยตัวเอง “ข้ำเป็นองค์ชำยที่ถูกปล้นสิทธิในรำชบัลลังก์ ข้ำจะท ำอะไรได้อีกในเมืองหลวง ? ข้ำไม่มีเหตุผลในกำรเข้ำร่วมกำรปราชุมในตอนเช้ำ”ในต ำหนักหยูซวนเทียนหมิงไม่ได้กลับมำ เฟิงเซียงหรูก ำลังพูดถึงมณฑลจี่อัน นำงบอกกับเฟิงหยูเองว่ำ “นับตั้งแต่องค์ชำยหกออกไป ประเด็นส ำคัญได้รับกำรจัดกำรโดยเจ้ำเมืองเฉียน ส ำหรับเรื่องเล็กน้อยและเรื่องเบ็ดเตล็ดท่ำนแม่กับข้ำจะเป็นคนตัดสินใจมณฑลจี่อันก ำลังพัฒนำอย่ำงดีในขณะนี้ดูดีกว่ำมณฑหยูและมณฑลไฮเจ้ำเมืองเฉียนพูดเสมอว่ำหลังจำกเป็นขุนนำงมำนำนหลำยปี เขำก็ไม่สำมำรถเทียบเคียงได้กับมณฑลจี่อันผู้ซึ่งอำศัยอยู่ที่นี่ไม่กี่เดือน เขำบอกว่ำเขำไม่เคยเห็นกำรจัดกำรที่ดีแบบนี้มำก่อน สิ่งที่ท ำ
ในมณฑลจี่อันตลอดชีวิตของเขำ โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งรถม้ำสำธำรณะที่ท ำให้สะดวกส ำหรับผู้ที่เดินทำงระหว่ำงมณฑลและเนื่องจำกรำคำสมเหตุสมผลเฟิงเซียงหรูรู้สึกตื่นเต้นเมื่อนำงพูดจำกรถม้ำสำธำรณะนำงพูดคุยเกี่ยวกับกำรปกครองในมณฑลจี่อัน และแม้กระทั่งพูดคุยเกี่ยวกับส ำนักศึกษำที่เปิดโดยองค์ชำยหกเช่นเดียวกับร้ำนห้องโถงสมุนไพรและเหมืองหยก พวกมันทั้งหมดเจริญรุ่งเรือง ในตอนท้ำยนำงสรุป “ข้ำอำศัยอยู่ในเมืองหลวงมำตลอด และรู้สึกว่ำข้ำงนอกเป็นดินแดนทั้งหมดของคนป่ำเถื่อน และพวกมันจะไม่เจริญเช่นเดียวกับเมืองหลวง แต่ห
