นกัน เขำจะยังคงมีแรงไปรำชส ำนักอยู่หรือไม่ ? เมื่อนำงคิดถึงเรื่องนี้ นำงก็ง่วงหลับไปเมื่อนำงตื่นขึ้นมำอีกครั้งนำงกลิ้งไปมำและรู้สึกว่ำมีคนนอนข้ำงนำง กำรหำยใจนั้นคุ้นเคยและมั่นใจ ท ำให้นำงเอื้อมมือไปกอดเขำโดยไม่รู้ตัวขณะพึมพ ำ “ซวนเทียนหมิง ตอนนี้กี่โมงแล้ว ? เจ้ำกลับมำจำกรำชส ำนักตอนเช้ำแล้วหรือ ? ”คนที่อยู่ข้ำงนำงหัวเรำะ“องค์ชำยผู้นี้เพลิดเพลินกับคืนเข้ำหอคืนแรกกับชำยำของข้ำ เข้ำร่วมรำชส ำนักอะไรกัน”“หืม? ” นำงขมวดคิ้วและบังคับตนเองให้ลืมตำขึ้นมำ แต่นำงก็ยังคงง่วง นำงหำว มองอีกครั้ง ร่ำงกำยท่อนบนของซวนเทียนหมิงเปลือยเปล่ำ และเขำก็นอนข้ำงนำงอย่ำงอิสระ แขนข้ำงหนึ่งของเขำใช้เป็นหมอนให้นำงนอน เมื่อมองดูใบหน้ำที่ขี้เกียจเห็นได้ชัดว่ำเขำเพิ่งตื่น สิ่งนี้มีควำมคล้ำยคลึงกับคนที่กลับมำจำกรำชส ำนักได้อย่ำงไร ? นำงงงงวย “เจ้ำไม่ได้ไปรำชส ำนักหรือ ? ”
เขำพยักหน้ำ“ใช่ ว่ำกันไปแล้วว่ำองค์ชำยผู้นี้พึ่งจะมีควำมสุขในคืนเข้ำหอคืนแรกของข้ำ จะมีเวลำว่ำงในกำรเข้ำรำชส ำนักได้อย่ำงไร? ”“แต่…”ทันใดนั้นนำงก็นึกขึ้นได้ว่ำมีใครบำงคนใช้ยำรักษำนำงในตอนเช้ำเมื่อนำงหลับ นำงพยำยำมขยับร่ำงกำยและพบว่ำมันยังเจ็บอยู่ ควำมรู้สึกเย็นสบำยจำกยำยังคงอยู่และดูเหมือนว่ำมันเป็นเรื่องจริง แต่ถ้ำซวนเทียนหมิงไม่ได้ขึ้นรำชส ำนัก ก็เป็นไปไม่ได้ที่หวงซวนและวังซวนจะเข้ำมำในห้องนอนเพื่อดูแลนำง ดังนั้น… คนที่ใช้ยำนี้คือ … “ซวนเทียนห
