ิงจี่อันได้กลับมำยังเมืองหลวง ชีวิตของพวกเขำจะดียิ่งขึ้นในอนำคตในที่สุดทั้งสองก็เข้ำไปในเมืองและซวนเทียนหมิงเข้ำมำในพระรำชวังเพื่อรำยงำน เฟิงหยูเองไม่ได้ติดตำมเขำแต่น ำทุกคน
กลับไปที่ต ำหนักหยู ตอนนี้นำงเป็นชำยำของซวนเทียนหมิง นำงไม่ได้เป็นองค์หญิงจี่อันอีกต่อไปแล้ว คฤหำสน์ขององค์หญิงเป็นของนำง แต่จำกนี้ต่อไป นำงมีบ้ำนอีก 1 หลัง นอกจำกนี้ยังเป็นบ้ำนที่ส ำคัญที่สุด : ต ำหนักหยูด้ำนหน้ำประตูต ำหนักนำงก ำนัลอำวุโสโจวและขันทีจำงยืนอยู่ตรงทำงเข้ำ บ่ำวรับใช้ทั้งหมดในต ำหนักยืนอยู่ข้ำงหลังพวกเขำพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้ำและสวมชุดที่เป็นระเบียบ ส ำหรับเฟิงหยูเอง ไม่มีบ่ำวรับใช้ในต ำหนักหยูที่ไม่คุ้นตำ ท้ำยที่สุดเฟิงหยูเองก็อยู่แค่สองสำมวัน นำงไม่เพียงแต่พิถีพิถันเท่ำนั้น แต่ยังมอบควำมเมตตำให้พวกเขำอีกด้วย แน่นอนว่ำสิ่งเหล่ำนี้ไม่ได้ส ำคัญส ำหรับเฟิงหยูเองมำก แต่ส ำคัญส ำหรับบ่ำวรับใช้ยกตัวอย่ำงเช่นเฟิงหยูเองมอบผลิตภัณฑ์บ ำรุงผิวให้นำงก ำนัลอำวุโสโจวทั้งชุด รักษำอำกำรบำดเจ็บที่ขำของขันทีจำง มอบชุดน ้ำชำให้บ่ำวรับใช้ชำย มอบครีมทำมือให้ยำยและบ่ำวรับใช้หญิง นำงมีสิ่งเหล่ำนี้มำกในมิติของนำงตำมที่นำงต้องกำร แต่ผู้คนในยุคนั้นไม่เคยเห็นมำก่อน คนเหล่ำนี้รู้สึกซำบซึ้งอย่ำงยิ่งและควำมประทับใจที่มีต่อว่ำที่พราชำยำของพวกเขำมำกขึ้นตอนนี้ว่ำที่พราชำยำของพวกเขำกลำยเป็นพราชำยำตัวจริงแล้ววันนี้พวกเขำยืนอยู่ตรงนั้
