วกเขำควรจะเรียกเจ้ำว่ำพราชำยำหยู ! ”เฟิงหยูเองเผยอยิ้มคนขี้หวง ! แต่พราชำยำหยูงั้นหรือ ฟังดูดีจริง ๆ นำงรอมำสำมปีแล้ว แม้ว่ำจะมีคนที่เคยเรียกนำงว่ำพราชำยำมำก่อน แต่ก็ยังเป็น “ว่ำที่พราชำยำ” ในที่สุดนำงก็กลำยเป็นชำยำ
ของเขำอย่ำงถูกต้องตำมประเพณีและกฎหมำยของรำชวงศ์ต้ำชุนมันน่ำเสียดำยที่ตระกูลเฟิงไม่อยู่อีกต่อไป และสภำพจิตใจของนำงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่มีควำมสุขใด ๆ ที่จะเบี่ยงเบนควำมสนใจตัวเองจำกตระกูลเฟิงเพื่อย้ำยไปยังต ำหนักหยูแม้ว่ำกำรแต่งงำนไม่ได้จัดในเมืองหลวงพวกเขำยังได้ยินว่ำพลเมืองของเมืองหลวงได้ไปที่คฤหำสน์เหยำเพื่อแสดงควำมยินดีกับพวกเขำ อีกทั้งไม่มีที่ว่ำงใด ๆ ให้ว่ำงของก ำนัลที่ดีที่สุดซึ่งครอบครัวของพวกเขำสำมำรถมอบได้ เฟิงหยูเองรู้สึกประทับใจกับสิ่งนี้มำกก่อนกลับจำกทะเลทรำย นำงเดินไปรอบ ๆ แล้วซื้อของที่ระลึกของทั้งสำมเมือง เช่นเดียวกับซวนเทียนหมิงที่ได้ท ำเมื่อไปรับนำงจำกหลำนโจวไปประกอบพิธีแต่งงำนของพวกเขำ พวกมันถูกห่อเป็นของขวัญมีของขวัญทุกอย่ำงและพวกมันไม่ได้มีค่ำมำก แต่พวกมันมำจำกที่ห่ำงไกล พวกมันมำกับนำงด้วยและพวกมันก็มีควำมหมำยกับพวกเขำทั้งสองยืนอยู่บนรถม้ำและเริ่มแจกชุดของขวัญเหล่ำนี้พวกเขำไม่สำมำรถรับประกันได้ว่ำทุกคนในปัจจุบันจะได้รับคนละ 1 ชิ้น แต่ฝูงชนส่วนใหญ่ได้รับ คนที่ไม่ได้รับ พวกเขำก็ไม่ได้ใส่ใจ เพรำะพวกเขำยังคงยิ้มอย่ำงมีควำมสุข โดยสรุปองค์ชำยเก้ำและองค์หญ
