ามเฟิงหยูเองยิ้มอย่างขมขื่น“ท่านลุงเป่ยอย่าคิดมากเจ้าค่ะ ตอนนี้ร่างกายของฟูหรงนั้นดีขึ้นมากแล้ว เหตุผลที่ข้าไม่เคยให้ท่านลุงเป่ยพบนาง คือข้ากลัวว่าท่านลุงเป่ยจะทนเห็นนางสภาพแบบนี้ไม่ได้ ไม่ต้องกังวล การรักษาโรคนี้ถูกวินิจฉัยโดยท่านปู่ เรามีความมั่นใจเก้าในสิบส่วนที่เราสามารถฟื้นฟูฟูหรงให้เป็นปกติได้ แม้ว่านางจะไม่สามารถกลับคืนสู่ตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ แต่นางจะไม่แตกต่างมากนัก ท่านลุงเป่ยสบายใจได้เจ้าค่ะ”ช่างฝีมือเป่ยไม่ได้กล่าวอะไรเขาไม่ได้ให้ความสนใจกับคำคัดค้านของเฟิงหยูเอง ในขณะที่เขาคุกเข่าลงบนพื้นและคำนับนางอย่างเหมาะสม เมื่อเขายืนขึ้นอีกครั้งเขาพึมพำ “ข้าคิดว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกนางก็มีสายเลือดเดียวกัน แม้ว่าพวกเขาจะใช้เด็กคนนี้พวกเขาจะไม่ทำอะไรที่รุนแรง อย่างไรก็ตามข้าคิดผิด ความสัมพันธ์ในครอบครัวคืออะไรพวกเขากล้าลงมือกับสายเลือดของตัวเอง”เขาพูดเรื่องนี้ขึ้นมาแต่เฟิงหยูเองไม่ต้องการรับมัน มันเป็นความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความโชคร้าย ย้อนกลับไปเมื่อมีสถานการณ์ระหว่างนาง คังอี้และรุ่ยเจีย ช่างฝีมือเป่ยเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่ไม่สามารถนำขึ้นมาได้ แม้กระนั้นนางไม่รู้ว่าเขาไม่ได้เกลียดนาง แต่แม้ว่าเขาจะทำหลังจากเหตุการณ์นี้ เฉียนโจวก็ทำร้ายจิตใจเขาอย่างรุนแรงช่างฝีมือใบกล่าวกับเฟิงหยูเอง“งานแต่งงานของตระกูลเหยาได้ข้อสรุปแล้ว ผู้เฒ่าคนนี้ไม่มีข้อแก้ตัวที่จะอยู่ที่นี่ต่อ
