จับมือของเฟิงหยูเอง เขาเหวี่ยง พวกมันไปมา “ท่านพี่อย่าโกรธ จื่อหรูรู้ความผิดของตัวเอง ถ้าไม่ใช่ เพราะท่านพี่บอกข้า ข้าจะคิดว่าข้ามีพลังมากและจะสามารถ ป้องกันอันตรายได้ตลอดเวลา อย่างไรก็ตามข้าไม่อยคิดจะถูก เปิดเผยออกว่าข้าได้รับการคุ้มครองจากคนอื่นเสมอ ดูเหมือนว่าที่ เจ็ดนั้นพูดถูก ข้าไม่ควรทำอย่างนี้ในวัยนี้ ข้าควรกลับไปที่เสี่ยวโจว เพื่อศึกษา”ดวงตาของเฟิงหยูเองสว่างขึ้น”เจ้าคิดเช่นนั้นจริงหรือ ? เจ้าวางแผนจะกลับไปเรียนต่อหรือไม่ ? ”เฟิงจื่อหรูพยักหน้า”ข้าไม่รู้ว่าท่านอาจารย์ใหญ่จะยังต้องการ ให้ข้ากลับไปหรือไม่”“นั่นจะขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าเอง”เฟิงหยูเองคิดว่า น้องชายของนางโตขึ้นแล้ว เขาสามารถเดินทางจากเมืองหลวงไป ยังฟูโจวทางตะวันออก มีบางสิ่งที่นางพยายามปล่อยให้เขาทำด้วย ตัวเอง หากเขาไม่สามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ นางก็จะให้ความ ช่วยเหลือบ้าง เช่นนี้นางจะช่วยให้เด็กคนนี้เติบโตอย่างรวดเร็ว และ ไม่อ่อนแอเกินกว่าความต้องการของนาง “เจ้าควรคิดอย่างถี่ถ้วน เกี่ยวกับวิธีการขออภัยจากอาจารย์”เฟิงจื่อหรูพยักหน้าอีกครั้ง”ข้าจะเชื่อฟังท่านพี่ทุกอย่าง ตราบ ใดที่ท่านพี่ไม่โกรธข้ามันก็ดี”เฟิงหยูเองถอนหายใจและลูบหัวของเฟิงจื่อหรูเด็กคนนี้อายุ 9 ขวบในปีนี้ เขาเกือบจะสูงเท่ากับหน้าอกของนาง อย่างไรก็ตามนาง ปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็ก ๆ เสมอ มีหลายครั้งที่นางหวังว่าน้องชาย คนนี้จะเติบโตอย่างรวดเร็ว
