ักหน้า”พี่เจ็ดคาดเดาได้ถูกต้องซวนเทียนฮั่วพูดไม่ออกเลยว่าเขาไม่ต้องการสิ่งนี้มากแค่ไหน ในเวลานี้ใครบางคนที่ดูเหมือนบ่าวรับใช้ชายวิ่งมาหาพวกเขาทหาร องครักษ์เป็นคนแรกที่จำเขาได้โดยพูดว่า “มาจากตำหนักของเรา พะยะค่ะ”คนที่มานั้นมาจากตำหนักจนจริงๆ เมื่อเห็นซวนเทียนฮั่วเหมือนว่าเขาได้พบทางรอดแล้ว ทันใดนั้นความอ่อนเพลียก็ปรากฏบน ใบหน้าของเขา ขณะที่เขาคุกเข่าบนพื้น เขาร้องไห้ “ในที่สุดองค์ชายก็กลับมารีบกลับตำหนักก่อนพะยะค่ะ”
