นำนางอย่างเงียบ ๆ จากด้านข้าง “เสด็จแม่ เสด็จพ่อต้น่าสงสาร มากเจ้าค่ะ”พราชายาหยุนกล่าวอย่างเย็นชา”เขาน่าสงสารหรือ ตอนนี้เขา ดูน่าสงสาร ? ย้อนกลับไปที่บ้านนั้นเขาโกหกข้า เขาบอกว่าเขาไม่มีครอบครัวและต้องการอยู่กับข้าอย่างมีความสุขตลอดชีวิตของข้า ทำไมเขาไม่คิดด้วยว่าเขาจะมีวันอันน่าสมเพชเช่นนี้ ? เขามีความ สามารถในการโกหกที่ดี ดังนั้นเขาจึงต้องรับผลของการกระทำเช่นเฟิงหยูเองก้มศีรษะของนางลงและเงียบไปเสด็จพ่อ ลูกสะใภ้ ทำหน้าที่ของข้าแล้ว ข้าพูดทุกอย่างที่ข้าควรพูด ตอนนี้เป็นปัญหาของเสด็จพ่อที่ไร้ความสามารถเมื่อเสด็จพ่อยังเด็ก!“ไม่เช่นนั้นข้าจะพูดอย่างนั้นทำไม ไม่มีคนดี ! ” ใบหน้าของ พราชายาหยุนเต็มไปด้วยความโกรธ อย่างไรก็ตามเมื่อคำเหล่านี้ ถูกพูดนางก็ตระหนักว่าการแสดงออกของนางเองน่าเกลียดเล็กน้อย ด้วยความเย็นชาที่มาจากนาง นางเพิ่มอย่างรวดเร็ว “บุตรชายของ ข้าเป็นข้อยกเว้น”ชวนเทียนหมิงพยักหน้า”เสด็จแม่ยังมีเหตุผล”ทุกคนออกจากทางเข้าของตำหนักศศิเหมันต์นี้ผู้คนข้างนอก มองตรงไป เมื่อเห็นพราชายาหยุนปรากฏตัว พระสนมหยวนชูเป็น คนแรกที่ได้รับผลกระทบ นางดูเหมือนจะตกใจมากทันทีฮองเฮามองดูนางอย่างเฉยเมยจากนั้นก็ปล่อยความโกรธออก มาโดยไม่พยายามซ่อนมัน พระสนมของฮ่องเต้คนอื่นก็สามารถเข้า ถึงได้เช่นกัน ปรากฏว่าพราชายาหยุนอยู่ในตำหนักและไม่ได้ออก ไปนอกพระราชวัง แล้วคนแบบไหนที่แจ้งข่าวกับพวกเขาว่า “พระ ชายาห
