ื่อเห็นว่า ฮ่องเต้กำลังจะพุ่งเข้าหากองเพลิง องครักษ์เงานับไม่ถ้วนก็ปรากฏ ตัวต่อหน้าจางหยวนในไม่ช้าพวกเขาก็หยุดฮ่องเต้อย่างไรก็ตามฮ่องเต้ทรงใช้กำลังของเขาไปแล้วเขาหมดหวังที่ จะเป็นอิสระจากองครักษ์เงา เขาตะโกนว่า “ปล่อยเราไป ! ปล่อย เราไปเถิด !พวกเจ้าไม่ต้องการจะชีวิตอยู่อีกต่อไปใช่หรือไม่ ! ทหารยามเอาพวกเขาไปตัดหัว ! ไปกันเถิด เราต้องเข้าไปข้างใน เพื่อช่วยพวกเขา เปี้ยนเบี้ยน ! เบี้ยนเปี้ยน ! ”ค น ผู้คนต่างหวาดกลัวฮองเฮาได้รับผลกระทบมากที่สุดจากสิ่งนี้ นางคุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้ด้วยมือทั้งสองจับมือของเขา และขอร้อง) ขณะที่ร้องไห้ “ฝ่าบาททรงสงบใจด้วย ฝ่าบาทคือโลกของรา ชวงศ์ต้าชุน ชีวิตของฝ่าบาทมีค่าพอและไม่ได้เป็นของพราชา3หยุ น มันเป็นของทุกคนในราชวงศ์ต้าชุน ! มีคนจำนวนมากที่กลัวไฟ หากฝ่าบาทเรียกจากภายใน จะไม่เป็นประโยชน์กับความพยายามนี้ เพียงเล็กน้อย แต่จะทำผู้คนที่ดับไฟเกิดปัญหาในความล่าช้า ถ้าฝ่าบาทต้องการช่วยพราชายาหยุน ฝ่าบาทควรรอข้างนอก รอนางออก มาเช่นนี้บ่าวรับใช้จะได้ช่วยพวกเขาอย่างเต็มที่ หม่อมฉันขอให้ฝ่า บาททำพระทัยให้เย็นลงก่อนเพคะ !”เมื่อฮองเฮาคุกเข่าและขอร้องพระสนมคนอื่น ๆ ของฮ่องเต้ก็ คุกเข่าเช่นกัน ในขณะที่ในอากาศมีแต่เสียงร้องให้คร่ำครวญของ พวกนางฮ่องเต้สั่นสะเทือนด้วยความโกรธแม้กระนั้นเขาสงบสติลงได้ เล็กน้อยเขาถามซูหยู “เมื่อไฟเริ่มไหม้ ใครอยู่กับเจ้านายของเจ้า ?ในขณะนี้
