มำเยี่ยมมำกกว่ำนี้สถำนกำรณ์แบบไหนกันนะ? ดังนั้นเขำจึงเปลี่ยนเป็น “กลับมำอยู่ที่นี่บ่อยขึ้น”เฟิงหยูเองไม่ส่งเสียงแต่หวงซวนหัวเรำะออกมำ “ท่ำนเฟิง เจ้ำลืมไปแล้วหรือ ? ที่อยู่นี้ไม่มีเรือนส ำหรับคุณหนูของเรำ”เฟิงจินหยวนอำยอย่ำงไรก็ตำมเขำตำมด้วยค ำถำมก่อนที่เฟิงหยูเองจะลดม่ำนรถม้ำรำชส ำนัก “เอ่อ จื่อหรูยังอยู่ในพระรำชวังหรือ ?” เขำรู้เพียงว่ำเฟิงจื่อหรูถูกส่งเข้ำมำในพระรำชวัง องค์ชำยห้ำบอกเขำว่ำเด็กได้รับกำรดูแลจำกพราชำยำหยุนและไม่สำมำรถหำสิ่งอื่นได้ เขำอำจไม่ได้มีควำมหวังใด ๆ ในตัวเฟิงหยูเอง แต่มันก็เหมือนที่เฟิงหยูเองพูด เฟิงจื่อหรูเป็นบุตรชำยเพียงคนเดียวของตระกูลเฟิง เขำไม่สำมำรถมีบุตรได้อีกต่อไป และเฟิงจื่อหรูเป็นทำยำทเพียงคนเดียวของตระกูลเฟิง เขำอยำกพบเฟิงจื่อหรูจริง ๆเฟิงหยูเองไม่ได้ปิดบังมันและบอกเขำว่ำ“จื่อหรูไปชำยแดนตะวันออกกับองค์ชำยเจ็ด ข้ำไม่รู้ว่ำพวกเขำจะกลับมำเมื่อไหร่”“ไปชำยแดนตะวันออกหรือ”เฟิงจินหยวนแข็งตัวอย่ำงโกรธเคืองกล่ำวว่ำ “เจ้ำอนุญำตให้เขำไปยังสนำมรบได้อย่ำงไร ? ฮ่ำๆ … อย่ำเข้ำไปข้ำงใน พูดอย่ำงชัดเจน จื่อหรูจะตกอยู่ในอันตรำยหรือไม่ ? ”ก่อนที่เขำจะพูดจบเฟิงหยูเองลดม่ำนรถม้ำรำชส ำนัก วังซวนยืนอยู่ข้ำงนอกและพูดกับเฟิงจินหยวน “ไม่มีสนำมรบในภำคตะวันออกควำมคิดเรื่องสนำมรบมำจำกไหน ? ท่ำนเฟิง นำยน้อยอยู่กับองค์ชำยเจ็ด องค์ชำยอยู่ที่นั่นจะมีอันตรำยได้อย่ำงไร ? ” หลังจำกพู
