ดจบนำงก็หันหลังกลับ และเข้ำไปในรถม้ำ คนขับรถไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเขำและเหวี่ยงม้ำเพื่อตั้งรถม้ำในกำรเคลื่อนไหววังซวนเล่นตั๋วแลกเงินที่นำงน ำออกมำจำกแขนเสื้อของนำงและพูดอย่ำงไร้ประโยชน์ “ข้ำต้องกลับไปที่คลังเมื่อเรำกลับไป กำรน ำออกมำจะมำกเกินไป”หวงซวนยิ้มเยำะ“แน่นอน ข้ำคิดว่ำหลังจำกหนึ่งปีที่ไม่พบพวกเขำ ตระกูลจะดีขึ้น ผลก็คือพวกเขำยังคงเหมือนเดิม” ขณะที่นำงพูดนำงพูดกับเฟิงหยูเอง “ข้ำเพิ่งพูดกับอนุอันเพื่อให้นำงพำคุณหนูสำมมำทำนอำหำรค ่ำวันนี้เจ้ำค่ะ”เฟิงหยูเองพยักหน้ำยิ้มอย่ำงขมขื่น“ด้วยใบหน้ำที่หยิ่งผยองของเฟิงเฟินได ทั้งสองจะต้องไม่ได้มีเวลำว่ำงในบ้ำนอย่ำงแน่นอน”“มันไม่ใช่เวลำที่ง่ำยเลยเจ้ำค่ะ”วังชวนกล่ำวว่ำ “ข้ำสังเกตว่ำอนุอันดูเหมือนจะผอมลง ใครจะรู้ว่ำนำงโกรธแค่ไหนที่ต้องอดทน”“เท่ำที่ข้ำเห็นนำงก็อำจจะหย่ำกับเฟิงจินหยวนได้เช่นกัน”หวงซวนเป็นคนที่พูดได้อย่ำงรวดเร็วเสมอ “อะไรคือจุดประสงค์ของกำรใช้วันเวลำของนำงกับขันที ! และมันก็เหมือนอนุ มีควำมชื่นชอบอะไรอยู่ที่นั่นให้ระลึกถึง”เฟิงหยูเองหัวเรำะ“เจ้ำต้องรู้ว่ำนำงเป็นอนุ อนุจะมีสิทธิอะไรที่จะหย่ำ ! กำรหย่ำร้ำงเป็นสิ่งที่สงวนไว้ส ำหรับฮูหยินอย่ำงเป็นทำงกำรจ ำเป็นต้องมีกำรจับคู่ที่เหมำะสม และเอกสำรที่เหมำะสม เมื่อกำรแต่งงำนกลำยเป็นทำงกำร สิ่งเหล่ำนี้เป็นข้อก ำหนดส ำหรับกำรหย่ำร้ำงอันชิไม่มีอะไรเลย”ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้คนเศร้ำโศกเสียใจกับอนุอ
